โก๋……….

พวกเราชาวทวีธาภิเศก นามโรงเรียนเราเป็นเอกในเรื่องแห่งการศึกษา……….

 

เพลงประจำโรงเรียนของเรา ใครที่ร่ำเรียนในรั้วทวีธา น่าจะร้องเป็น แก็งค์ถั่วงอกก็ไม่เว้น เลือดเขียวขาวบางครั้งก็พุ่งพล่านโดยไม่ดูเวล่ำเวลา ครั้งหนึ่งหลังจากสำเร็จการศึกษา เรารวมตัวเจอกันที่บ้านผม เวลาผ่านไปพร้อมความเข้มของแอลกอฮอล์ พวกมันเกิดรักโรงเรียนเอาตอนตีสองครึ่ง เวลาที่มนุษย์ข้างบ้านผมน่าจะกำลังหลับอย่างมีความสุข แต่เลือดทวีธาข้นกว่าสิ่งใด พวกมันร่วมใจร้องอย่างพร้อมเพรียง แข็งแรง และจบเพลง ผมรีบเบนความสนใจไปเรื่องอื่น หลังจากพวกมันทำท่าจะร้องอีกรอบ รุ่งขึ้น เพื่อนบ้านหลายคน ทยอยผลัดเปลี่ยนเข้ามาอวยพรให้ผม ผมยิ้มแหยย ๆ

ยามใดที่คิดถึงกิจกรรมของแก็งค์ถั่วงอก เป็นเหมือนกันมั้ย อยู่ๆ ก็อมยิ้มออกมา บางครั้งถึงขั้นหัวเราะคนเดียว ใครไม่มีความทรงจำแบบนี้ไม่รู้หรอก ว่ามันสนุกเพียงใด สิ่งหนึ่งที่ผมเองรู้สึกว่าเป็นความภูมิใจเล็กๆของกลุ่มเรา หลายคนเคยคิดบ้างมั้ยว่า เรามีคำเรียกชื่อเพื่อนเฉพาะกลุ่มของเรา เวลาจะเรียกชื่อกันเราจะมีคำนำหน้าก่อนตามด้วยชื่อจริง

กลุ่มซูโม่สำอาง เรียกกัน ซูโม่ตู้ ซูโม่กิ๊ก ซูโม่ตุ๋ย ฯลฯ

กลุ่มเสนา ยุทธการขยับเหงือก มี เสนาโค้ก เสนาหอย เสนาลิง ฯลฯ

แก็งค์ถั่วงอก มีด้วยครับ จะตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ แต่ปัจจุบัน เราเรียกกันและกันว่า………..โก๋

 

โก๋อุย โก๋เขียว โก๋เมศร์ โก๋กวง แม้กระทั้งโก๋แก่ น่ารักดีครับ

ที่มาของโก๋ เข้าใจว่ามาจากจิ๊กโก๋ จิ๊กโก๋นี่นึกไว้เลย ต้องเก๋า ต้องกล้า อารมณ์ประมาณนักเลงหัวไม้ ตีไหนตีกัน พวกเราในยุคนั้นคงกำลังห้าว กำลังโตมั้งเลยอยากดูเท่ห์ด้วยการเป็นจิ๊กโก๋ ไม่ใช่…..ตั้งแต่ผมอยู่มาตั้งแต่ 422 ถึง 622 ไม่มีแก็งค์ถั่วงอกคนไหนใกล้เคียงกับคำว่าอันธพาลเลยสักคน เราคงเรียกกันเอาแบบกวนๆมากกว่า แต่ถ้าจะนึกถึงวีรกรรมนักเลงละก็ ไม่ใช่ว่าจะไม่มีซะทีเดียว ครั้งหนึ่งพวกเราเคย……….

 

ปี 2533 เทมอแรกเลย ข้อบาดหมางระหว่างโรงเรียนทวีธากับต่างโรงเรียนเกิดขึ้นจากเพื่อนผม สาเหตุจำไม่ได้ว่าเพราะอะไร แต่เอาเป็นว่า นักเรียนห้อง 422 ยกกองกำลังทั้งหมด บุกโรงเรียนสาธิตสวนสุนันทา ครับโรงเรียนสาธิตสวนสุนันทาเป็นโรงเรียนที่มีเด็กชั้นโตสุดแค่ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น แถมมีจำนวนรวมกันของเด็กโตไม่หน้าจะเกิน 60 คน ครับเด็กม.3 หน้าใสของโรงเรียนสาธิตสวนสุนันทากำลังจะเผชิญศึกแดงเดือดกับเด็กมัธยมศึกษาตอนปลายทวีธานำทีมโดยสุวรรณ มนุษย์ที่มีความสูงถึง 2เมตร และลูกทีมอีกเกือบ 20 ชีวิต

โดยปกติแล้ว ใครเห็นสุวรรณก็เกรงแล้ว ผมเดาว่า เด็กช่างกลเก๋าๆ 2 คนให้รุมสุวรรณคงไม่กล้า เผลอๆเยี่ยวแตกอีกต่างหาก วันนั้นสุวรรณเดินนำ ตามด้วยพวกเรา ด้วยท่าทางที่แสดงออกว่ามีเรื่องแน่ๆ สร้างความหวาดหวั่นให้บรรดานักเรียนวัยน่ารักสาธิตสวนสุนันทาถึงขั้นแตกฮือ

หลังจากตามหาตัวต้นเหตุมาเจรจา พวกน้องฝั่งนั้นแสดงทีท่าไม่เอาด้วยและขอสงบศึก เรื่องราวกำลังจะจบในแบบน้องกลัวเรา และเรากำลังจะเดินยืดออกไปที่ได้ข่มขู่เด็กโดยอาศัยบารมีใหญ่ๆของสุวรรณ แต่… สุวรรณกลับบอกออกไปว่า "ถ้ามึงไม่กล้ากับกู มึงชี้เอา มึงอยากเลือกต่อยกับใครในพวกกู"

ฉิบ……..ไอ้วรรณ ไม่ปรึกษากันก่อนเลย หลายคนคงนึกในใจเหมือนผม ภายหลังทราบว่าไม่ใช่ผมคนเดียวที่คิดแบบนั้น

เดชะบุญ น้องมันขอให้จบๆไป เรื่องเลยเลิกรา หลายวันต่อมาผมคุยกับโก๋อ้วน ว่าตอนไอ้วรรณ ท้าพวกนั้นมึงคิดอะไรอยู่ "กูภาวนา ขออย่าเป็นกู" โก๋อ้วนบอก "เหมือนกูเลย" ผมตอบกลับ แก็งค์ถั่วงอก ใช้คำว่าโก๋ เพียงเพราะกวนๆ ขำๆ เท่านั้นแหละ เราน่ารัก เราไม่เกเร

 

พริ้วไหวดั่งสายน้ำ

ปล. แก็งค์ถั่วงอก ยังมีวีรกรรมนักเลงอีกหนึ่งครั้ง ณ ทางรถไฟบางขุนนนท์ ไว้วันหลังจะเล่าให้อ่าน

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: