รามซิงค์

 

จากเด็กเรียนในห้องเรียน 22 มาสู่ เด็กไม่คิดจะเรียนมีให้พูดถึงมาก่อนหน้านี้ ได้แก่ ไชยวัฒน์และก็ ชาตรี ตอนนี้ขอแนะนำเพื่อนอีกคนในกลุ่ม ชาตรี ไชยวัฒน์ นี่แหละ ที่ผันตัวมาเอาดีทางด้านการเล่นกับแก็งค์ถั่วงอก แรกๆเขาก็เป็นมนุษย์ที่พ่อ แม่ ส่งมาศึกษาเล่าเรียนเหมือนเด็กปกติทั่วไป แต่เป็นเพราะความสนุกของกลุ่มไม่เรียนมันหอมหวนเย้ายวนหรือสันดานรักสนุกลึกๆของเขากันแน่ที่ทำให้เขาเปลี่ยนไปได้

 

ซิงค์ น่าจะมาจาก รามซิงค์ ชื่อที่พวก ไชยวัฒน์และ ชาตรี ตั้งให้เพื่อนเราคนนี้ ให้ค้นความทรงจำแล้ว ไอ้ซิงค์ ไม่ได้เป็นอิสลามศาสนา หากแต่บ้านมันทำอาชีพเกี่ยวกับขายเสื้อผ้า เมื่อเป็นเช่นนั้นแล้ว ชาตรี ไชยวัฒน์จึงเห็นว่า เสื้อผ้าและพวกแขก อาบังน่าจะเกี่ยวข้องกันเลยคิดชื่อให้เพื่อนคนนี้ว่า รามซิงค์ นานวันเข้า กร่อนลงเหลือเพียง ซิงค์ เฉยๆ  และนั่นน่าจะใช่ที่มาของชื่อเพื่อนเราคนนี้

 

ไอ้ซิงค์ เป็นเด็กชายใส่แว่น รูปร่างปกติ แต่งกายตามกฎระเบียบโรงเรียนทวีธาภิเศก เขาคงกระทำแบบนั้นมาตั้งแต่สมัยเรียนม.ต้นแล้ว ซิงค์เป็นกลุ่มนักเรียนเก่าที่มีทีท่าไปทางเด็กเอาเรียน ไม่เป็นสีสันที่โดดเด่นนัก และไม่คิดจะทำตัวให้เด่น  สิ่งที่ตัวผมนึกได้เกี่ยวกับตัวของไอ้ซิงค์ก็คือ มันน่าจะเป็นนักเรียนในห้องถั่วงอกคนสุดท้ายที่ยังสวมกางเกงนักเรียนมาตรฐานถูกระเบียบอยู่ ในขณะที่ผู้คนทั้งหมดของห้อง 22 ต่างพากันแหวกกฎเกณฑ์ของโรงเรียนโดยการสวมใส่กางเกงเวสปอยล์สุดเท่ผิดกฎระเบียบโรงเรียนกันหมดแล้ว คิดดูเอาแม้แต่สุเจตน์ มนุษย์คางคก ยังเท่ระเบิดกับแฟชั่นกางเกงเวสปอยล์เลย ผ้าดิบเวสปอยล์สีดำ ความยาวกางเกงห่างจากหัวเข่าประมาณฝ่ามือ ขาบานนิดๆ หูกางเกงต้องเกือบนิ้ว และถ้าเปลี่ยนซิปเป็นกระดุมแบบลีวายส์ แถมมีกระเป๋าลับเล็กๆซ่อนไว้ ขอบอกว่าสุดเท่ห์อย่างสูง แต่ไอ้ซิงค์ไม่ เขายังใส่กางเกงยาวมาตรฐานนิยมในสมัยนั้นต่อไป แต่ไม่ใช่ว่าไอ้ซิงค์จะต่อต้านหรือดื้อด้านไม่ให้ความร่วมมือใดๆกับห้อง หากแต่เขาอาจมองว่ากางเกงมีไว้ก็แค่ใส่

 

ช่วงเวลาที่ผ่านมา 2 ปีแรกในการศึกษามัธยมปลายนี่เองกระมังที่เขาซึมซาบเอาความสนุกในกิจกรรมฮาเฮต่างๆของพวกเราไป และทำให้เขาตัดสินใจหันหลังให้กับการเป็นเด็กเรียนของเขา ไอ้ซิงค์เป็นแกนนำตัวดีที่นำแก็งค์เด็กเรียนให้ความร่วมมือในการป่วนกวนห้องเรียน แทบทุกครั้งที่เราต้องการกำลังสนับสนุน ซิงค์ ไชยวัฒน์ และชาตรีไม่มีอิดออด พวกเขาเป็นเสมือนสิ่งเติมเต็มความสนุกสนานในบรรยากาศของห้องเรียนในวันที่ไม่คิดจะเรียน อารมณ์เหมือนประมาณว่าถ้าจะเฮขอเฮด้วย

 

และในการเล่นฟุตบอลทุกๆครั้งของพวกเรา ด้วยความชอบเล่นบอลของไอ้ซิงค์ทำให้เขามักปรากฏตัวเล่นฟุตบอลกับพวกเราทั้งตอนพักกลางวัน หลังเลิกเรียน หรือแม้แต่ตอนอยากเล่นกันจัดจนต้องขอความร่วมมือในการโดดเรียนฟาดแข้ง ไอ้ซิงค์ก็ยกมือขอร่วมแจมเจตนาและแชร์ความมันส์กับเขาด้วย นั่นทำให้เราเห็นถึงความสามารถและสันดานสนุกที่หลบซ่อนอยู่ในตัวเขา และนี่เองที่ทำให้ไอ้ซิงค์มีชื่อเป็นผู้เล่นทีมสีน้ำเงินในการแข่งขันกีฬาสีปีสุดท้ายและโชว์ฟอร์มได้ดีในตำแหน่งกองหลัง ในวันที่ห้อง 22 ทำการแข่งขันฟุตบอลกับทีมสีชมพู

 

แม้ว่าทุกวันนี้ซิงค์จะอยู่ไหน ทำอะไรอยู่  หาได้น้อยคนที่จะรู้

แต่กับตรงนี้ บรรทัดนี้ มีเวลาให้ห้อง 22 ได้นึกถึงเพื่อนคนนี้ของเราอีกครั้ง

 

นายรามซิงค์

 

ชาญชัย ลี้ชัยมงคล นักเรียนเลขที่ 9 ห้อง 22 ทวีธา’ 97

 

พริ้วไหวดั่งสายน้ำ

10 มกรา ปี 49

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: