แอ้…อุตัง

 

ห้องเรียนแต่ละชั้นปีเมื่อสมัยม.ต้นของแต่ละโรงเรียน โดยมากมักถูกแบ่งเอาไว้เป็นพิเศษสำหรับบรรจุนักเรียนที่สอบคัดเลือกเข้ามา เมื่อดูจากคะแนนสอบและจากการวัดแววความถนัดแล้ว ก็แยกบรรจุไปตามห้องเรียนที่กำหนดไว้ เช่น ห้องนี้มีไว้สำหรับคนเรียนดี ห้องนี้นำมาเรื่องกีฬาเด่น หรือบางห้องออกแนวช่างวิชาชีพ ซึ่งแต่ละห้องที่มีนักเรียนสอบติดเข้าไปอยู่ เมื่อถึงวันเวลาเรียนก็จะโชว์ลักษณะเด่นที่ว่าออกมาเลย เช่น ห้องเรียนดีหรือที่เรียกว่าห้องคิงส์ มักจะมีนักเรียนหัวเหน่ง แว่นเตอะ ถือกระเป๋านักเรียนใบใหญ่ๆ พูดคุยกันแต่เรื่องการศึกษาตลอดเวลาอาศัยอยู่ หรือบางห้องเรียนเอกวิชาช่าง พวกนี้จะเป็นแก็งค์เสื้อชอป เป็นกลุ่มดูเด่นกว่าใครในโรงเรียนเวลาที่เขามีเรียนวิชาปฏิบัติการ ชอบทำเท่สงสัยและซ่อมบำรุงอุปกรณ์ต่างๆโดยไม่จำเป็น หรือห้องกีฬาเด่น พวกนี้โดยมากมักนำมาโดยพวกเก๋าโจ๋สุดเฮี้ยว ห่ามและถึก มีเรื่องอะไรมักเน้นใช้กำลังตัดสิน สมเป็นห้องที่มีวิชาพละเป็นวิชาเอก

 

และตอนนี้ขอกล่าวถึงเพื่อนเราคนหนึ่งที่ไม่ได้มาจากห้องคิงส์เรียนดี หรือ ห้องช่างปฏิบัติการ หากแต่เขามาจากห้องที่เหลือที่ผมกล่าวถึงข้างต้น เขาคือ..ผู้มาจากห้องเก๋าโจ๋แห่งวิชาพละ

 

ห้อง 10 สีเหลืองสมัยที่ผมเรียนม.ต้น เป็นห้องที่เรียกว่า เด็กเดนโข่งได้เลย แต่ละคนแสบขนาดรุ่นพี่ ม.6 ตอนนั้นยังไม่กล้าตอแย หน้าตาที่ดูเกินวัยวุฒิ บวกความเป็นนักบู๊อยู่รอบด้าน ไม่มีใครในโรงเรียนไม่รู้จักกิตติศัพท์ของห้องนี้ และที่สำคัญที่สุดในห้อง 10 มีสุดยอดเก๋าโจ๋แห่งโรงเรียนทวีธาอาศัยอยู่ด้วย ภาพลักษณ์ห้องนี้จึงเด่นไปทางนักเลงใหญ่ที่มีแต่คนยำเกรง ดังนั้นถ้าบอกใครในรุ่นของผมว่าเคยมีภูมิลำเนาเรียนอยู่ห้อง 10มาก่อน ให้นึกไว้เลย ไอ้นี่ระยำแน่ๆ

 

แอ้ พลากร ปรากฏตัวต่อหน้าผมและเพื่อนใหม่ในวันแรกตอนม.4 พร้อมบอกว่าเขาคือเด็กเก่าทวีธา ห้อง 10 มาก่อน ผมมองแอ้แล้วนึกแปลกใจที่ผมไม่เคยพานพบใบหน้าเยี่ยงนี้มาเลยตอนม.ต้น เพราะโดยส่วนตัวผมสนิทในระดับหนึ่งกับห้อง 10 เนื่องจาก ผมเป็นนักบอลเก่าของโรงเรียนเคยเล่นร่วมกับเพื่อนหลายคนในห้อง 10 รวมถึงสุดยอดเก๋าโจ๋คนนั้นด้วย และสีประจำห้องตอนม.ต้นของผมก็เป็นสีเดียวกับห้องนั้น เมื่อมีกิจกรรมอะไร เราเลยมักมีโอกาสได้จอยกันบ้าง ทำให้รู้จักหน้าค่าตากันดี แต่กับแอ้นี้ ไม่คุ้นแหะ

 

แอ้ ไม่ได้เป็นไปตามภาพลักษณ์ของห้องวิชาพละเลย เขาไม่ได้ดูเกเร และห่ามๆ ออกแนวบู๊อย่างที่พบเห็นโดยทั่วไปในห้อง 10 เขาเป็นเด็กชายแขนขายาว รูปร่างก็ยาว แต่ไม่ผอม โครงหน้าบวกกับรูปร่าง ไม่รวมพฤติกรรม ทำให้เขาได้รับชื่อเรียกจากพวกถั่วงอกว่า อุรังอุตัง หรือสั้นๆบางครั้งว่า อุตัง หรือในบางคราวส่วนตัวผมเคยเรียกเขาว่า พี่ฟ้า เพราะผมดันอุตริไปเห็นไอ้แอ้ในมุมไหนก็ไม่รู้ว่า เหมือน สายฟ้า เศรฐบุตร ดาราวัยรุ่นในสมัยนั้น

 

พี่ฟ้า พี่ฟ้า แค่อำให้มันขวยเขิน ก็เท่านั้น

 

จากเด็กที่มาจากห้องโจ๋จนกลายเป็น อุรังอุตัง ในห้องถั่วงอก เขาทำให้พวกเราดูไม่ออกเลยว่าตกลงแล้ว ไอ้แอ้นี่จัดอยู่ในประเภทฝ่ายเด็กเรียน หรือว่า เด็กเล่น เพราะนอกจากแอ้จะถือกระเป๋านักเรียนที่เรียบร้อยมาโรงเรียนและมีที่นั่งอยู่หน้าชั้นเรียนริมประตูแล้ว เขายังทำทีท่าแลดูเหมือนคนสนใจเล่าเรียนศึกษาอีก และไม่เคยก่อความไม่สงบใดๆ ในเวลาเรียน ดังนั้นในเวลาสอบกลางภาคหรือปลายภาค ด้วยการเรียงตามเลขที่เพื่อนั่งสอบ ไอ้แอ้จะได้มานั่งทำข้อสอบข้างๆผมเสมอ แล้วที่นี้ไอ้เราก็หวังว่ามันอาจจะช่วยเราได้บ้างในบางคำตอบ เพราะเห็นมันดูเข้าท่าในตอนเรียน

 

เฮ้ย!แอ้ ทำข้ออะไรได้บ้างวะ ขอดูหน่อย ผมพูดเบาๆพร้อมชำเลืองไปหามันในการสอบกลางภาคครั้งหนึ่ง

 

มันเงยหน้าหันมาพร้อมยิ้มแหยๆ เผยให้เห็นกระดาษคำตอบของมัน

 

พระเจ้าช่วย กล้วยหักมุก!!  ผมเห็นกระดาษแผ่นนั้นตรงช่องคำตอบของไอ้แอ้ ใสสะอาดบริสุทธิ์ไม่มีร่องรอยของปากกาใดเจือปน มันเวิ้งว้างยิ่งกว่ากระดาษคำตอบของผมซะอีก และนั่นก็ไม่ใช่ครั้งเดียวที่ผมประสบ เพราะทุกครั้งที่ผมต้องการความช่วยเหลือในการสอบแล้ว และถ้าโต๊ะข้างๆเป็นไอ้แอ้ ไม่มีความหมายใดอื่นนอกจากตนเป็นที่พึ่งแห่งตน

 

ครับ….แอ้ไม่ใช่เด็กเรียนที่แท้จริง

 

หรือถ้าจะบอกว่า ไอ้แอ้ หรือ อุรังอุตังของเราจะเป็นเด็กเล่น มันก็ไม่ถูกสุดซะทีเดียว เพราะแอ้ก็ไม่ได้โดดเด่นใดๆในการก่อมุขกวนตีนให้ห้องถั่วงอกได้เฮฮา เขาเป็นแค่เพียงหน่วยยิ้มสมทบที่ดีเท่านั้น ไม่ได้มีมุขใดๆที่มาจากไอ้แอ้ให้พวกเรารำลึกจดจำได้เลยจวบจนเดี๋ยวนี้

 

ไม่ใช่ ไม่ใช่… เขาก็ไม่ใช่เด็กเล่นที่แท้จริง

 

และแม้แต่ในเชิงกีฬา เป็นที่รู้กันดีว่าห้องถั่วงอกมีฟุตบอลเป็นกีฬายอดนิยมประจำห้อง แต่ก็ไม่เคยเลยที่เด็กชายอุรังอุตังผู้มาจากห้องคิงส์กีฬาตอน ม.ต้น จะให้ความสนใจใดๆ กับการร่วมวิ่งเล่นเตะฟุตบอลกับเรา หากแต่เขาจะอยู่ใต้ร่มไม้หรือมองดูพวกเราสนุกกันจากระเบียงบนตึกเพียงเท่านั้น

 

อุรังอุตังตัวนี้จึงเป็นอุรังอุตังที่ไม่ซุกซนใดๆเลย

 

แต่ไม่ว่าแอ้จะเป็นแนวไหน มันไม่สำคัญ เพราะเขาสามารถใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับห้อง 22 ห้องคิงส์แห่งความมันส์สะแด่วได้จนจบการศึกษา นั่นก็พอแล้วที่ทำให้เขาได้เป็นหนึ่งในบันทึกแห่งความทรงจำของห้องถั่วงอก

 

หลังจากครั้งสุดท้ายที่เห็นไอ้แอ้ตอนตามกันไปเรียนต่อที่ มหาลัย หอการค้าไทยแล้ว ก็ไม่รู้ต่อเลยว่า ชีวิตอุรังอุตัง ตัวนี้เป็นเช่นใดต่อ

 

ใครรู้บ้างครับ เขียวรู้มั้ย

 

พลากร ตันวิบูลย์ นักเรียนเลขที่ 10 ห้อง 22 ทวีธา รุ่น 97

 

พริ้วไหวดั่งสายน้ำ

12 มกรา ปี 49

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: