ผู้หลงไหลในความสนุก

ผมขออนุญาตวิสาสะ  โดยถืออำนาจของสภายุติธรรมแห่งแก็งค์ถั่วงอก  เนื่องจากทนเห็นความไม่ถูกต้องที่ไม่ได้กล่าวถึงบุคคลผู้นี้    นาทีนี้ผมจึงใคร่อยากจะเสนอเรื่องราวถึงเพื่อนคนนี้  เพื่อความถูกต้องอันทรงด้วยความยุติธรรมอย่างเต็มเปี่ยม

 

ครับวันแรกที่ผมเข้ามาในรั้วเขียวขาว  และได้รู้จักกับบรรดาเพื่อนใหม่  ก็ปรากฎว่าห้องเรามีคนชื่อซ้ำถึงสองคู่  จะด้วยเหตุที่พ่อแม่ตั้งชื่อเพราะเชื่อพระตามคติโบราณ  หรือเอาชื่อคนข้างบ้านมาตั้งก็ตามที  แต่ในที่สุดชื่อของคนทั้ง 2 คู่  4 ชีวิต  ก็เหมือนกันโดยบังเอิญอย่างน่าเกลียด       คู่แรกมันเหมือนกันจนกระทั่งถึงนิสัยหลาย ๆ อย่าง  มันทั้งสองชื่อ  เอกสิทธิ์

 

ด้วยความที่เราไม่สามารถจะเรียกชื่อมันให้เหมือนได้ในเวลาเดียวกัน  และด้วยเหตุปัจจัยอีกหลายอย่าง  เอกแรกซึ่งเป็นเด็กเก่าจึงถูกเรียกว่า  เอก BLACK   ไปโดยปริยาย 

 

ไอ้เอก  มันได้สีผิวมาจากฝั่งพ่อ  มันจึงดำสนิทตั้งแต่หัวจดเท้า  ไม่เว้นแม้แต่ตูดดำ ๆ ของมัน  เวลาที่มันเดินเคียงคู่มากับแม่ตอนวันที่นักเรียนต้องพาผู้ปกครองมาโรงเรียน  มันจึงเป็นภาพที่เดาไม่ได้  แปลไม่ออก ว่าหญิงผิวขาวราวหยวกกล้วยผู้สง่างามผู้นั้นจะเป็นมารดาของ เอก  BLACK  ผมยังจำภาพที่ อ.ที่ปรึกษาท่านนึงถามแม่ติ๋วว่า

 

พ่อแม่ ไม่ว่างมาหรือคะ

ครับ.เป็นผมก็ไม่เชื่อ  อย่าไปโกรธโทษอาจารย์แกเลยครับ

 

โก๋เอก  มีครอบครัวที่อบอุ่นอย่างน่าอิจฉา  ทุกเช้าราวตีห้าเศษมันต้องลุกจากที่นอน  ในขณะที่เพื่อนคนอื่นยังหลับสบายภายใต้ผ้าห่มแสนอบอุ่น  เมื่อเข็มสั้นชี้ถึงเลข 6 มันต้องมาอยู่ในรถของพ่อ

ครับ.โก๋เอก  เป็นคนเพียงคนเดียวในพวกเรา  ที่พ่อต้องมาส่งหน้าโรงเรียนเป็นประจำทุกวันจนจบการศึกษา

 

ช่วงแรกที่เรายังเป็นส่วนผสมที่ไม่กลมกลืน  ผมเดาไม่ได้ว่าเวลาเช้าขนาดนั้นมันจะมาโรงเรียนทำพระแสงอะไร  มาบิณฑบาตร ?  ช่วยภารโรงเปิดตึก ?  มาทบทวนตำรับตำรา ?  จนกระทั่งส่วนผสมของแก็งค์ถั่วงอกเริ่มกลมกล่อม  ผมก็รู้แล้วว่า  ช่วงที่พระอาทิตย์ยังอายกับท้องฟ้ามันทำอะไร

หลังจากก้าวลงจากรถแล้ว  โก๋เอก  จะทำฟอร์มเดินเข้าประตูอย่างเชื่องช้าคล้ายคนจะเป็นลม  แต่เมื่อรถ  BMW  สีเหมือนผิวมันลับสายตาไป  สมองส่วนกลางของมันจะสั่งกลับหลังหันอย่างรวดเร็ว  และเป็นธรรมชาติ  ราวกับทหารที่ถูกฝึกมาเป็นอย่างดี  มันเคลื่อนที่ด้วยวิธีการโผ  สลับเดิน วิ่ง  ไปที่หมู่บ้านศิวาลัย  จุดหมายของมันคือหอพักชั้นสองซึ่งเป็นที่พำนักของโก๋แก่  สิ่งแรกที่มันต้องทำเมื่อถึงหอโก๋แก่คือ. การขี้   ด้วยปัจจัยอะไรก็ไม่รู้  แต่ทุกวันมันต้องมาขี้ที่นี่มันมาขี้ราวกับว่าบ้านมันไม่มีส้วม  หรือชักโครกเสีย  เด็กหนุ่ม 4 คน  นอนเรียงรายภายใต้ผ้าห่มที่เหม็นอับ  หากใครตื่นอยู่ก็จะได้ฟังเสียงก้อนขี้กระทบน้ำในคอห่านดัง  จ๋อม  จ๋อม  จ๋อม  แทรกเสียงตดบ้างทุกเช้าไป  ในเวลาเดียวกัน  อ้อผนังห้องน้ำที่นี่ก่อขึ้นมาได้สัก2 เมตรไม่ถึงฝ้าข้างบน ฉะนั้นอย่าแปลกใจเมื่อมันจะมีกลิ่นแถมด้วยเล็กน้อยตามอาการหนักเบา

 

โก๋เอก  เป็นคนกวนตีนโดยกำเนิด  มันรักความสนุกเหมือนชีวิตตนเอง  ขอให้เพื่อนบอกเถิด  มันพร้อมจะทำอย่างไม่ลังเล  หากสิ่งนั้นสร้างความเพลิดเพลินได้ในช่วงเวลานั้น ๆ   บ้านของโก๋เอกจึงเปรียบเสมือนกองบัญชาการของแก็งค์ถั่วงอกไปด้วยในตัว  เรื่องราวมากมายมักจะเริ่มจากที่นี่เสมอ  หากใครคนหนึ่งบอกว่าในชีวิตนี้ไม่เคยกินก๋วยเตี๋ยวไก่ก็ยังอาจจะพอเชื่อได้  แต่หากใครไม่เคยไปนอน เล่น  บ้านโก๋เอกแล้วไซร้  คงจะเชื่อถือไม่ได้เลย  หากเป็นสมาชิกชาวถั่วงอก

 

โก๋เอกเป็นคนบ้าบอลแบบเข้ากระดูกดำ  มันเล่นบอลได้ทุกช่วงของชีวิตเมื่อมันมีโอกาส  มันเล่นได้วันละหลายเวลาอย่างไม่รู้จักเหน็ดจักเหนื่อย  หากอาจารย์สักคนจะหาตัวมันในตอนพักเที่ยง  คงไม่ใช่เรื่องยากถ้าเดินไปสนามฟุตบอล  และเช่นเดียวกัน  หากอาจารย์คนนั้นอยากรู้ว่ามันมาเรียนหรือเปล่า  ก็ต้องใช้วิธีเดียวกัน  จะมีเพียงสิ่งเดียวในรั้วทวีธา  ที่จะสามารถทำให้มันไม่ไปเล่นบอลได้

 

ครับ.ไม่ใช่เรื่องเรียนแน่นอน  

แต่มันคือ………  การพนัน

 

แก็งค์ถั่วงอก  เป็นเจ้าของบ่อนรายใหญ่ที่สุดในโรงเรียน  หากเปรียบฝ่ายปกครองเป็นสำนักงานตำรวจแห่งชาติ  เด็กนักเรียนกลุ่มนี้ก็คือ  เจ้าพ่อรายสำคัญที่ทุกคนต้องการตัว                เริ่มจากป๊อกเด้งธรรมดาที่หอโก๋แก่  และก็ลามมาเป็นปั่นแปะในห้องเรียน  โก๋เอกจัดได้ว่าเป็นสมาชิกถาวรของบ่อนเคลื่อนที่แห่งนี้  

 

 

เมื่ออยู่นอกรั้ว..มันก็จะนั่งเล่นไพ่………อย่างสบายอก 

เมื่ออยู่ในรั้ว…….มันก็จะยืนเล่นปั่นแปะอย่างสบายใจ

 

กางเกงยีนส์ ลีวายส์  ตัวเก่ง  หรือจะเสื้อ CHAPS  ตัวสวยของมัน  ก็มาจากบ่อนแห่งนี่นี่เอง  แต่ก็ถึงวันที่โก๋เอกต้องพลาด  มันทุ่มเงินหมดหน้าตักเพื่อวัดดวงว่าจะอยู่หรือไปกับป๊อกเด้ง       โก๋เอกลุ้นตัวโก่งและแอบยิ้มมุมปากเมื่อมันถือ 8 เด้งอยู่ในมือ  มันวางไพ่ลงกับพื้นอย่างเชื่องช้า  เหมือนผู้มีชัยในสนามรบ  นาทีภายในสมองของมันคิดคำนวณจำนวนเงินที่ต้องได้และฝันถึงการเอาทุนคืนก่อนเป็นลำดับแรก  เพื่อจะแปรเป็นกำไรในอนาคต  แต่ชั่วเวลาเพียงกระพริบตา  ก็มีเสียงตะโกนดังลั่นมาจากโก๋เหม่ง

 

                เอ้า ๆ มองฟ้าไว้ครับ  มองฟ้าไว้

                ป๊อก 9 สองเด้ง   โก๋โน  ราชาคาสิโนของโรงเรียนพูดพร้อมกับทิ้งไพ่มาให้ลูกมือทุกคนได้เห็น

 

                ฝันของโก๋เอกพังพินาศไปพร้อมกับค่าเทอม  ซึ่งมารดาให้มาจ่ายกับทางโรงเรียน   มันเดินบ่นกับผมไปตลอดทางที่มาเรียนจากหอโก๋แก่  โดยพูดซ้ำมาซ้ำไป

 

                ไอ้เหี้ยเอ๋ย  กูจะเอาเงินที่ไหนจ่ายค่าเทอมวะ

                ยังมีปั่นแปะอยู่อีก  กลัวอะไรวะ  ผมปลอบมันรวมถึงตัวเองด้วย

 

                ในวงปั่นแปะตลอดวัน  โก๋เอกยืมเงินเพื่อนมาตั้งตัว  แต่ก็แทงหัวออกก้อย  แทงก้อยออกหัว  ผมแนะนำให้มันลองแทงหัวอย่างเดียว  เหมือนผมที่ทำสำเร็จในช่วงนั้น

 

                วัดดวงไปเลย   ผมพูดสั้น ๆ

                ครับ……มันออกก้อย  5  ตารวด  โก๋เอกถูกใบแดง  และต้องออกจาการแข่งขันไปอย่างน่าสงสาร 

 

ตั้งแต่วันจันทร์ถึงศุกร์  มันมีแต่ทรงกับทรุด  ไม่มีที่ท่าว่าค่าเทอมจะงอกเงยมาได้จากการพนัน  พลังยิงประตูซ้ายฟ้าสั่งเวลาเล่นบอลก็พลอยอ่อนแรงตามไปด้วย  มันเริ่มพูดว่าจะสารภาพกับแม่ให้ผมได้ยิน  และก็พูดเวียนไปเวียนมาว่าการพนันเป็นสิ่งไม่ดี

แต่สวรรค์ก็ยังมีตา  เพียงแค่ครึ่งวันหลังพักเที่ยงของวันศุกร์  โก๋เอกสามารถเนรมิตค่าเทอมกลับมาได้อย่างสง่างาม  แทงอะไรเป็นถูกไปหมด  แถมป๊อกเด้งมื้อเย็นก็ทำให้มันกลายเป็นเถ้าแก่น้อยไปได้อย่างสบาย ๆ   โก๋เอกนำเงินที่ได้จากน้ำพักน้ำแรงของเขาไปจ่ายค่าเทอมได้ในวันสุดท้ายที่โรงเรียนกำหนด  ซ้ายฟ้าสั่งของมันก็แสดงพลังออกมาได้อีกครั้งในสนามบอล

 

การพนับเป็นสิ่งไม่ดีจริง ๆ ว่ะ   มันพูดกับผมอีกครั้งเมื่อตอนแยกย้ายกันกลับบ้านในวันศุกร์  แต่พอเช้าวันจันทร์  มันก็เป็นคนแรกที่ไปนั่งขี้ที่หอโก๋แก่  และนั่งรอวงไพ่มื้อเช้าเป็นคนที่หนึ่งอีกครั้ง  เหมือนเดิม ……จนกระทั่งวันสุดท้ายที่ได้ร่วมเรียนกับมัน

 

ครับ……มันไม่สำนึกหรอก  ตราบใดที่ความสนุกสนานยังเติมเต็มอยู่รอบตัวมัน  ผมเชื่อเช่นนั้นเสมอ

ปล.  ผมไม่อาจบรรยายความระยำตำบอนของมันได้ในช่วงเวลาที่จำกัดนี้เพราะมันมีอีกเยอะ  และผมก็ไม่แน่ใจด้วยว่า  พ่อมันกับแม่ติ๋วจะรู้ไหมว่า มันไม่เคยเข้าแถวเคารพธงชาติเลยสักวันเดียว   จุ๊  จุ๊  รู้แล้วก็เงียบไว้นะครับ

 

เอกสิทธิ์  สุขเกษม  นักเรียนเลขที่  4  ห้อง 22  ทวีธา 97

 

วิลเลี่ยม    บางกระดี่

 

 

 

               

 

 

 

 

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: