แก็งค์ถั่วเขียว

 

ช่วงชีวิตการเรียนในวัยหัวเหน่ง กางเกงยาวตามสไตล์ลูกทวีธาที่ดี ได้เพื่อนสนิทรวมตัวกันจนได้เป็นถั่วงอกแก็งค์อันลือลั่นก็หลายคนอยู่ เวลานี้แม้จะไม่ได้เจอกันบ่อยเท่าตอนเรียนหนังสือ แต่วันใดหัวใจสนุกและมีช่วงเวลาว่างๆก็ยังนัดสมาคมสังสรรค์กันอยู่เป็นระยะๆ  หากมองหน้าถั่วงอกที่พบเจอกันบ่อยๆ พาลให้เกิดการตั้งคำถาม ตกลงแล้วเราเหลือกันเท่านี้เองหรือ? เพราะโดยธรรมชาติของถั่วงอกเมื่อครั้งยังใส่ขาสั้นเรียนหนังสืออยู่ที่สถาบันทวีธา เราอยู่รวมกันเป็นกลุ่มใหญ่  จนบางครั้งอาจใหญ่มาก ไม่ว่ากิจกรรมใดในช่วงเวลานั้นเรามักมีกันและกันเป็นฝูงๆก้อนใหญ่ๆ ทีนี้ลองนึกย้อนกลับไปถึงวันแรกตอนม.ปลาย ห้อง 422 สายศิลป์คำนวณ เอ๊ะ…เรามีกันต้อง 42 ชีวิตไม่ใช่เหรอ

 

นั้นสิ…….แล้วใครบ้างละที่ห่างหายจากเราไปก่อนเพื่อน?

 

เด็กชายผิวคล้ำ ร่างท้วม เด็กเก่าจากห้อง 12 ม.ต้น ปรากฏตัวต่อหน้า นักเรียน 422 ในฐานะเป็นนักเรียนเก่าคนสุดท้ายที่ได้มาศึกษาร่วมกับเพื่อนใหม่ทั้งหลายในคลาสเรียนศิลป์คำนวณ เขาชื่อ โกศล และพวกเราก็สนิทปากที่จะเรียกมันว่า ไอ้โก

 

ไอ้โก เป็นเพื่อนอารมณ์ดีเคียงข้างพวกเราตั้งแต่วันแรกเลย และด้วยความเป็นเด็กเก่าก่อนที่มีดีกรีความเก๋า ไอ้โกจึงมีอารมณ์โจ๋ปะปนมาด้วยเล็กน้อย ดังนั้นถ้ามีอะไรที่มันไม่ถูกใจในความไม่ลงตัว ไอ้โกก็พร้อมลุย ทำให้ช่วงนั้นเอง ห้องเรียน 422 ของเราดูน่าอบอุ่นใจอย่างมาก เพราะมีทั้ง ปิ๋ว มีทั้ง ไอ้วรรณ และก็ยังมี ไอ้โกอีก

 

โกศลไม่ใช่คนหาเรื่องอะไรกับใคร เขาพร้อมเล่นสนุกและคลุกคลีตีโมงกับเราได้ แต่กับเพื่อนคนหนึ่งที่อยู่ในห้องเราและทำตัวไม่ค่อยถูกอารมณ์กับพวกเราเท่าใดโดยเฉพาะโกศล จึงเป็นเหตุให้ครั้งหนึ่งไอ้โกเปิดศึกวันทรงชัยกับไอ้ชัก ผู้ที่ไม่ค่อยถูกยอมรับเท่าไหร่จากเพื่อนๆเนื่องจากความโอ้อวดและการพูดจาผิดเวล่ำเวลาของมัน เขาทั้งสองลงมือกันหลังห้องตอนเลิกเรียนโดยมีพวกเราเป็นตัวช่วยในการจะหาโอกาสกระถืบซ้ำไอ้ชักหากมันเผลอหลุดมาเข้าทาง แต่ปรากฏแรงควายของไอ้ชักทำทุกคนแตกกระเจิงไปและเลิกรา จากการเห็นพลังช้างสารของไอ้ชักในครั้งนั้นทำให้รู้สึกโชคดีอย่างมากที่ไอ้ชักไม่ทันเห็นความพยายามยื่นเท้าออกไปถีบตัวมันในขณะชุลมุนห้ามปรามแล้วไม่โดนของผม

 

ครั้งหนึ่งโกศล ยังเคยแอบทำแมน ไปมีเรื่องมีราวกับเด็กต่างโรงเรียนคนเดียว ผลที่ได้ ไอ้โกยับเยินเกินห้ามใจครับ แต่เขาก็ไม่โวยวายต่อใดๆ ทำให้เรื่องราวก็จบไป แล้วเวลาแห่งการสนิทสนมกับโกศลก็มาหยุดเอาตรงปลายปี ไอ้โกจากเราไปที่ไหนต่อก็ไม่รู้เมื่อจบม. 4

 

และนั้นก็คือเรื่องราวที่พอจะนึกขึ้นมาได้สำหรับ ตัวของโกศล

 

นอกเหนือจากโกศลแล้ว เพื่อนเลขที่สิบสามและคนแรกที่ได้ชื่อว่าเป็นเด็กใหม่ของห้อง 422 คือเขาคนนี้ครับ ราเมศร์ ราม ที่เราต้องเรียกชื่อเขายาวหน่อยก็เนื่องจากห้องเรียนเรามักมีคู่นักเรียนชื่อซ้ำกัน เมื่อชื่อราเมศร์ดันเหมือนกันกับมนุษย์อีกคนในห้อง ทีนี้เราก็เลยต้องมีนามสกุลของเขามาต่อท้ายเพื่อการแยกแยะ ราเมศร์ ราม เป็นเด็กค่อนข้างท้วม ตัวขาว ไม่มีบทบาทใดๆมากในห้องเรียนเรา แต่เรื่องหนึ่งที่ผมจำได้แม่นคือ ราเมศร์ ราม น่าจะเป็นคนแรกที่จุดประกายการเล่นบอลหนังในสนามทรายทวีธาของพวกเรา เพราะเขาคือคนแรกที่นำลูกฟุตบอลหนัง (เบอร์ 3)มาโรงเรียนให้พวกเราได้วิ่งไล่เตะกันในตอนพักเที่ยงของทุกวัน แล้วทีนี้วันหนึ่งเรายังอยากเล่นบอลกันต่ออีกหลังเลิกเรียน แต่ ราเมศร์ ราม มีเวลาไม่มากในวันนั้น เขาจึงเล่นกับพวกเราเพียงแค่ 10 นาที แล้วขอตัวกลับพร้อมยืนยันจะเอาบอลกลับบ้านด้วย พวกเราบอกให้มัน(มึง)กลับไปเถอะ และขอเอาบอลไว้เล่น แล้วจะดูแลให้ ราเมศร์ ราม ไม่ยอมครับ ลูกบอลของเขามีค่ามากกว่าความอยากเล่นของเพื่อนๆอีกกว่าสิบชีวิต เมื่อเจตนาของเขายังแน่วแน่  เราจึงต้องยอม และเหตุการณ์ครั้งนั้นแหละเป็นชนวนแห่งการเริ่มต้นรวมตัวหุ้นกันซื้อบอลหนังลูกแรกของห้อง 422 และหลังจากมีบอลหนังใหม่ใหญ่กว่าเดิม(เบอร์ 5) ราเมศร์ ราม ก็เสื่อมความนิยมลงไปจากพวกเรา จนพอจบม.4 ราเมศร์ ราม ก็ไม่อยู่กับพวกเราต่อแล้ว

 

นึกได้ถึงเพื่อนคนนี้อีกคนครับ เด็กชายตัวไม่ขาว หุ่นบางๆ ดวงตาโต ผมตรง และมีฟันคล้ายกระรอก แต่เขาไม่ได้ชื่อกระรอก หากแต่พวกเราเรียกเขาว่าจิ้งจก เพราะอะไร ทำไมต้องเป็นจิ้งจก? ใครรู้บ้าง ไอ้จกเป็นเพื่อนผู้เล่นสนุกกับพวกเราตั้งแต่วันเริ่มต้นเรียนม.4เลย เขาจะเข้ากับพวกเราได้ดีทั้งในแง่การสนับสนุนการกวนตีนและก็การเล่นฟุตบอล ซึ่งเป็นส่วนสำคัญที่สุดของการอยู่ห้องเรียนนี้ ไอ้จกไม่เคยพลาดการลงสนามไปวิ่งเตะบอลเล่นสนุกกับพวกเราสักครั้ง ด้วยลีลาเลี้ยงบอลหยุกยิกกวนใจมือไม้โค้งงออยู่ข้างลำตัวตลอดการครองบอลไปมาที่ไม่ค่อยเหมือนใคร ทำให้รู้สึกอารมณ์ดีในทุกครั้งที่เห็นไอ้จกเล่นบอล จกยังเป็นเพื่อนผู้สนทนาเรื่องฟุตบอลกับเพื่อนคนอื่นที่บ้าบอลเหมือนกันได้อย่างไม่เบื่อหน่ายอีก น่าเสียดายที่ไอ้จกไม่อยู่ร่วมสนุกกับพวกเราต่อในปีต่อไป และนั้นคือส่วนที่จำได้ในตัวจิ้งจกนอกเหนือจากการเป็นเพื่อนร่วมเดินทางกลับบ้านกับผมและแก็งค์ถั่วงอกสาย 56

 

และก็อีกคนครับ…. เด็กนักเรียนที่อาศัย วัดประยูรจันทราวาสเป็นบ้าน เขาเป็นคู่หูกับเด็กตัวเล็กอีกคนในห้องเรา สองคนพกสำเนียงเหน่อมาจากเมืองระยอง  ตอนนี้พูดถึงคนแรกก่อน เด็กหนุ่มรูปร่างและบุคลิกที่ดูก็รู้ว่ามาจากต่างจังหวัด เขามาเป็นเพื่อนร่วมห้องและมีชีวิตเฮฮา 1 ปีเต็มกับเรา ก่อนที่จะค้นพบตัวเองว่ามีดีในทางศิลปะ จึงตัดสินใจจากเราไปร่ำเรียนต่อในทางที่ต้องการยังสถาบันอื่นเมื่อจบม.4 จำได้ว่าเขาชื่อ… ปรารภ

 

ไอ้รภอยู่อย่างค่อนข้างเงียบในสังคมเอิกเกริกของห้องถั่วงอก มิได้มีบทบาทใดๆมากมายเฉกเช่นมนุษย์ซนคนอื่นๆของห้อง เรื่องราวของปรารภจึงนึกได้ก็เพียงนี้ (จริงๆ)

 

และที่พูดถึงเพื่อนทั้งสี่ที่กล่าวมา เพราะเพียงรำลึกถึงส่วนที่หายไปของห้องเรียนยามที่เลื่อนชั้นเป็นม. 5 ประกอบกับหยิบรูปเก่าๆของพวกเรามาดู เห็นภาพพวกเขากับวันวานอีกครั้ง นึกถึงโกศลได้ เห็นภาพราเมศร์ ราม ปรากฎตัวและถ่ายรูปกับพวกเราในวันสอบวันสุดท้ายตอนม.6 (มาได้ไงครับ งง) ภาพไอ้จกห้อยตัวอยู่บนคานประตูฟุตบอลในวันรับสมุดพก อีกทั้งนึกถึงภาพธงเชียร์ฟุตบอลกีฬาสีตอนม.6 จากฝีมือศิลปะของไอ้รภที่อุตส่าห์ทำมาเพื่อเชียร์เพื่อน

 

คิดแล้วก็เสียดายที่พวกเขาไม่ได้อยู่ต่อจนเรียนจบกับพวกเรา เลยพลาดความสนุกสุดเหวี่ยงช่วงหนึ่งของชีวิตไป ทำให้เขาจึงเป็นได้เพียงแค่ถั่วเขียวที่ไม่ได้เจริญเติบโตมาเป็นถั่วงอก และอดได้มีบรรดาศักดิ์ เป็น โก๋ อย่างเราๆ

 

แก็งค์ถั่วเขียว

โกศล จันทรชาติ นักเรียนเลขที่ 12 ห้อง 422 ทวีธา รุ่น 97

ราเมศร์ รามโกมุท นักเรียนเลขที่ 13 ห้อง 422 ทวีธา รุ่น 97

ณรงค์ศักดิ์ จำไม่ได้ นักเรียนเลขที่อะไรซักอย่าง ห้อง 422 ทวีธา รุ่น 97

ปรารภ งามฉวี นักเรียนเลขที่อะไรซักอย่าง ห้อง 422 ทวีธา รุ่น 97

 

พริ้วไหวดั่งสายน้ำ

25 กุมภาพันธ์ ปี49

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: