พี่อั๋น

 

ทวีธาภิเศกสมัยถั่วงอกร่ำเรียนหนังสือกันอยู่ เป็นโรงเรียนการศึกษาที่รับเฉพาะเพศชายมาเรียนหนังสือกันพอ มองไปแห่งหนไหน ก็เจอแต่หัวเหม่งๆ ใส่กางเกงมาเรียนกันทั้งนั้น ยิ่งโรงเรียนเรามีสนามทรายตั้งเด่นเป็นสง่าซะตรงกลาง พลอยให้ความรู้สึก แห้งแล้ง หดหู่ จืดชืด และสิ้นหวังอย่างมากหากจะมองหาความสวยงาม เพราะฉะนั้นถ้าจะถามถึงความเบิกบานของโรงเรียนในความหมายสตรีเพศแล้วไซร์ ไม่นับชายกระเทียมที่มันตัดทรงนักเรียนมาร่วมเรียนหนังสือพร้อมกับเราแล้ว คงต้องมองได้แค่ที่เหล่าครูบาอาจารย์เพศหญิง และต้องสาวๆ รุ่นๆ ด้วย ซึ่งนั่นแหละมันหาได้น้อย……..ยยย มาก ไม่มีจริงๆครับ ดอกไม้กลางทะเลทราย

 

ที่เอ่ยมามิใช่อารมณ์ตัดพ้อ หรือปมด้อยในวัยมัธยมหรอกนะครับ เพียงแค่แว๊บหนึ่งในบางอารมณ์มันรู้สึก เห็นโรงเรียนอื่นที่เขามีเด็กนักเรียนหญิง ถักเปียยาว แก้มแดงๆ ตกเย็นเลิกเรียนเดินคลอเคลียกับเด็กชายหน้าบ้านๆโรงเรียนเดียวกัน กลับบ้านทางเดียวกัน มันสร้างความขุ่นในอารมณ์เล็กๆ ในช่วงโจ๋วัยสะรุ่นโรงเรียนเพศผู้ล้วนอย่างเราเวลานั้นได้เหมือนกัน เพราะไอ้อารมณ์เห็นสาวๆ แล้วอยากให้เธอเล่านั้นเข้ามามีบทบาทในชีวิตเรา เชื่อว่าเพื่อนหลายคนคงเป็นบ้างตอนเรียนทวีธา ยิ่งฝั่งตรงข้ามเราเป็นพาณิชย์ราชดำเนินที่มีนักเรียนสตรีที่อยากเป็นสาวมากก่อนวัยอันควรหรือเรียกง่ายๆว่า แก่แดดแก่ลม มันกระตุ้นความอยากมีแฟนของเพื่อนๆบ้างมั้ย สำหรับผม นิดนึง(จริงๆ) แฮ่ม!! พาณิชย์ไม่ แต่ถ้าเปลี่ยนเป็นสตรีวิทย์ สตรีวัดระฆัง ชิโนรส ศึกษานารี หรือ อัพเกรดขึ้นมาหน่อย เอาเป็น เซนต์โย เซนต์ฟรัง เซนต์ทั้งหลายแหล่ หรือพวกคอนแวนท์ เหล่านี้ดูไฮโซเลยถ้าได้ควง ที่เล่ามาทั้งหมดเนี๊ยะ คิดถึงเพื่อนคนนี้ครับ คนที่ผมมีความรู้สึกว่า เขาคิดถึงเรื่องสาวๆอยากมีไว้ควงมากกว่าใครในถั่วงอกตอนนั้น

 

เขาชื่อต้น 

 

ไอ้ต้น เป็นเด็กชายหน้าตา ผิวพรรณ การแต่งกายมาเรียน ค่อนข้างดูดีมีชาติตระกูล ไอ้ต้นตัวใหญ่แต่ไม่ได้มากไปกว่าไอ้วรรณ หนุ่ม 2 เมตร แต่มันก็เพียงพอที่จะให้เห็นความบึกที่มันดูมีมากกว่าเพื่อนๆคนอื่นๆในชั้นเรียน ไอ้ต้นตอกย้ำความฟิตของตัวเองที่มีมากว่าคนอื่นด้วยการเป็นแชมป์งัดข้อของห้อง ครับไม่มีใครต้านทานไอ้ต้นได้เลยแม้แต่สุวรรณ ด้วยร่างกายที่แข็งแกร่งเยี่ยงม้า ทำให้เวลาเล่นบอล ไอ้ต้นมักใช้พลังบึกของตนในการห่ำหั่นแย่งบอลเสมอ ผมเองเคยตัวลอยจากพื้นโดยไม่ได้มีความตั้งใจใดๆที่จะโดดลอยตัว ก่อนจะพบตัวเองตกลงมาแบบเกือบหมดสติมาแล้วก็ตอนเข้าแย่งบอลกับไอ้ต้น ทำให้ผมรู้ซึ้งทันทีว่าผมกำลังวิ่งเบียดแย่งบอลกับม้า ไม่ใช่คน

 

เล่นบอลตอนนั้น เจอทั้งไอ้ต้น เจอทั้งไอ้ต๊อง ไม่พิการตั้งแต่วัยนั้น นับว่ายังยังมีบุญคุ้มหัวอยู่พอตัว

 

ไอ้ต้นจะเล่นบอลกับพวกเรา เฉพาะในวันที่ว่าง และเลิกเรียนไม่ได้มีคิวนัดดูตัวกับสาวเจ้าคนใด เพราะเขากลัวเลอะและดูไม่ดีก่อนเจอสาวเจ้า ก็อย่างที่บอก ต้นให้ความสำคัญกับต่างเพศมากจนออกนอกหน้า เพราะฉะนั้นประเด็นสตรีเพศจึงเป็นที่สนใจที่จะเสวนาจากต้นเสมอ

 

เรื่องราวของไอ้ต้น กับหญิงสาวที่พอนึกได้และเคยเล่าไปบ้างก็ตอน ขนกองทัพไปข่มเด็กน้อยโรงเรียนสวนสุนันทา การมีเรื่องกันในครั้งนั้นก็เกิดจากการเริ่มต้นเดินทางไปเหล่สาวของไอ้ต้นนี่แหละ ก่อนที่จะมีการมองหน้าหาเรื่องกันจากเด็กเจ้าถิ่นและลงเอยด้วยการต้องยกทัพหลวงไปบุกสวนสุนันทา นึกแล้วภูมิใจโคตรที่อยู่ในทัพหลวงกับเขาด้วย

 

และก็ครั้งหนึ่ง ต้นกับไอ้เชษฐ์ เคยเปิดศึกชิงนางกันขึ้น ซึ่งเรื่องนี้สร้างความบาดหมางขนาดย่อมๆให้คนทั้งคู่ สำหรับไอ้ต้นเรารู้อยู่แล้วว่าเทคแคร์สตรีเพศนี่อันดับหนึ่ง แต่กับไอ้เชษฐ์ ความคิดของเขาต่อสตรีเพศคนนี้ในการเปิดศึกชิงนางในครั้งนั้น เป็นเพียงความต้องการทำศึกเปิดซิงนางอย่างเดียว โชคร้ายเหลือเกินว่าผมไม่มีโอกาสได้เห็นรูปโฉมของอนงค์นางคนนั้นสักครั้ง แต่การที่หนุ่มกลัดมันสองคนมีความกระเหี้ยนกระหือรือที่จะห่ำหั่นกัน ต้องเดาได้ว่า งามโลดเป็นแน่แท้

 

ความมาเฉลยเอาที่ไอ้เมศร์กระซิบบอกผมว่า มึงลองก้มมองส้นตีนมึงดู มึงเห็นฉันใด นางนั้นก็เยี่ยงนั้น

 

ครับ ตกลงหลังจากนั้น พวกเราจึงคลายความสนใจในศึกชิงรองเท้าคอมแบท*ไปโดยปริยาย

 

ไอ้ต้นเรียนกับพวกเราจนถึงแค่จบม.5 หลังจากนั้นต้นก็เดินทางต่อไปตามทางของเขา แต่เราก็ยังไม่ลืมกัน ดังเช่นเวลาปิดเทอมไปเที่ยวต่างจังหวัดกันตอนม.6 เราก็ยกหูกริ๊งกร๊างชวนต้นไปด้วย และนั่นก็ทำให้เราเจอกับต้นอีกครั้ง หลังจากผ่านช่วงเวลาเย็น กินข้าวเสร็จ อาบน้ำ แต่งหล่อหน่อย เตรียมตัวเพื่อไปหาสาวๆเอาดาบหน้าที่ พาราเดี๊ยมพัทยา ไปหาสาวๆนั่นแหละคือสาเหตุหลักที่ทำให้ต้นคึกคัก ดูมีความสุข เสื้อเรียบเนี๊ยบ กางเกงเข้ารูปเหมือนทุกครั้งที่เราเคยเห็น จนพวกเราอดไม่ได้เช่นกันที่จะเอ่ยออกมาเมื่อเห็นต้นยังคงคอนเซ็บท์เดิมของเขา

 

แหม !! ฟิตเปรี๊ยะ ยังกับติดเทอร์โบ

 

พงษ์พันธุ์ หิรัญเกษ นักเรียนเลขที่ 14 ห้อง 522 ทวีธา รุ่น 97

 

พริ้วไหวดั่งสายน้ำ

5 มีนา ปี49

 

ปล. หลายปีมากก่อนนู้น เคยเจอไอ้ต้นขับบี เอ็ม กลางถนน ได้แต่โบกไม้โบกมือ แล้วก็พยักหน้าเออ เออ

 

1.*รองเท้าคอมแบท เป็นรองเท้าสวมใส่ของทหารที่ใช้ในการฝึกและรบ สภาพดูไม่ได้เลยหากไม่ได้รับการดูแล การเปรียบเปรยหน้าตาคนกับรองเท้า มันช่างเห็นภาพชัดจริงๆ ใจร้ายมาก

2. แล้วตกลงใครได้คอมแบท แล้วเป็นยังไง อะไรต่อ ใครรู้ กูลืม

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: