แมลงมันส์

 

การพาตัวเองเข้าไปศึกษาในโรงเรียนรัฐบาลทวีธาภิเศกสามารถเกิดขึ้นได้ในสองกรณีนั่นคือ การสอบคัดเลือกเข้าอย่างสุจริตปกติ และอีกทางหนึ่งคือ การใช้วิชามารกำลังภายใน ซึ่งก็เป็นเรื่องไม่แปลกเลยในสังคมไทยไม่ว่าจะยุคไหนก็ตาม เพราะผมเองถึงจะเป็นเด็กเก่ามาก่อน แต่หากเมื่อคะแนนไม่ถึงตามเกณฑ์ที่จะเลื่อนชั้นต่ออัตโนมัติ ก็จำเป็นต้องสอบเข้าโรงเรียนตัวเองอีกครั้งแบบชาวบ้านเขาทำกัน หลังการสอบเข้าศึกษาต่อที่ระดับม.4 โรงเรียนเดิมของผมเสร็จสิ้นลง ในวันประกาศผล ผมกลับมาดูผลงานครั้งนั้นบนความหวังที่ว่าจะเห็นชื่อตัวเองปรากฏอยู่ในห้องคิงส์ ของชั้นเรียน ม.4 ทวีธาภิเศก

 

จากการไล่เรียงชื่อของผู้สอบเข้าดู ก็ค้นพบว่าชื่อ เอกสิทธิ์ ไปปรากฏอยู่ในห้องเรียน 422 เกิดอารมณ์เสียนิดหน่อยก็ตรงที่พลาดการได้อยู่ห้องคิงส์ สายวิทย์ ห้องบ้าอะไรว่ะเรียนศิลป์คำนวณ ผมรำพึงข้างใน แต่ที่ทำให้ผมหงุดหงิดใจมากกว่าเดิมจนต้องเดินไปทักท้วงต่อว่าต่อขานอาจารย์ที่นั่งรอนักเรียนใหม่มาเซ็นชื่อลงทะเบียนด้วยการบ่นโพล่งออกไปปนน้ำเสียงหงุดหงิดเล็กน้อย

 

ชื่อผมเขียนผิดนะครับ ผมชื่อ เอกสิทธิ์ สุขเกษม ไม่ใช่ เอกสิทธิ์ สุขเกิด ครับ

 

เวลาชั่วครู่ที่อาจารย์ท่านนั้นตรวจสอบชื่อและหมายเลขสอบก็ได้ผลปรากฏว่า หมายเลขสอบของผมไม่ใช่หมายเลขของผู้ที่สอบติด ดังนั้น เอกสิทธิ์ สุขเกิด ไม่ใช่การพิมพ์ชื่อผิด หากแต่เป็นบุคคลมีตัวตนและสอบเข้าได้จริง

 

อ้าวฉิบ.. แล้วตูล่ะ

 

ผมเดินดูรอบกระดานประกาศผลสอบอีกสามรอบได้ บนอารมณ์อ้างว้างเดียวดายเมื่อต้องกลายเป็นคนสอบไม่ติด พยายามสำรวจอย่างละเอียดเผื่อมันอาจจะตกหล่นไปบ้าง แต่ไม่มีก็คือไม่มี ความเอ่อเข้าครอบงำจนเลยเถิดถึงขั้นคิดชั่วไปว่าถ้านายสุขเกิดไม่มารายงานตัว เดี๋ยวกูสวมรอยเอง  ตอนนั้นสุนัขกำลังจนตรอกจึงคิดไปได้ซะอย่างนั้น

 

ผมเดียวดายอยู่ได้ไม่นาน ไอ้วิธีการที่สองที่เอ่ยแล้วข้างต้นก็ทำให้ผมสามารถกลับเข้าโรงเรียนทวีธาอีกครั้งด้วยก๋วยเตี๋ยวเส้นใหญ่มาก ก๋วยเตี๋ยวเส้นใหญ่มากเกิดจากการที่พ่อแม่ผมบากหน้าไปซื้อมาให้ผมถือมันเป็นใบเบิกทางในการกลับมาทวีธาภิเศกโดยการทำเป็นสอบรอบสองพอเป็นพิธี กับการเลือกห้องเรียนณ.เวลานั้นไม่มีพื้นที่ห้องคิงส์ให้เข้าไปอยู่แล้ว  ทางเลือกที่เหลืออยู่น้อยมาก ทำให้จำเป็นต้องเลือก 422ห้องบ้าอะไรว่ะศิลป์คำนวณ เป็นที่ศึกษาเล่าเรียน และจากกำลังภายในของก๋วยเตี๋ยวเส้นใหญ่มากนั้น ทำให้ในเวลาต่อมาผมได้เป็นนักเรียนเลขที่ 4 ห้อง422อย่างสง่าผ่าเผยพร้อมกับอารมณ์อยากเห็นมันคนนั้นเหลือเกิน คนที่ทำให้ผมได้รับรู้ถึงช่วงเวลาโดดเดี่ยว อ้างว้าง และอารมณ์อับอายในวันประกาศผลสอบคัดเลือกวันนั้น

 

เอกสิทธิ์ สุขเกิด เป็นเด็กชายจังหวัดกระบี่ ผอมบาง ร่างกายเล็กไม่มาก มีทรงผมหยิกหยอยกับภาษาทองแดงของคนใต้ พำนักอาศัยอยู่ที่วัดภาณุรังษี วัดแถวบ้านผมนี่เอง จึงไม่แปลกอะไรที่เวลาต่อมาเราจะเป็นเพื่อนกลับบ้านด้วยกันทุกวัน ภายหลังจากทำความรู้จักกันได้ไม่นานก็ค้นพบอีกว่านอกจากเราจะมีชื่อเหมือนกันทั้งชื่อเล่นและชื่อจริงแล้ว ไอ้เอกก็ยังชอบและบ้าคลั่งฟุตบอลเหมือนกันเป็นอย่างมากอีกด้วย

 

…..อย่างนี้คบกันนาน

 

มาที่เรื่องชื่อก่อน ด้วยความที่เรามีชื่อที่เหมือนกันมาก ทำให้ทุกครั้งที่อาจารย์ประจำวิชาต่างๆตั้งคำถาม และต้องการคำตอบจากนักเรียนโดยการเรียกชื่อตอบ มักจะมีปํญหาทุกทีที่เรียก เอกสิทธิ์

 

เอกสิทธิ์ ไหนครับ เพื่อนร่วมห้องหลายคนถามกลับ

 

เอกสิทธิ์ สุข นะ อาจารย์ชี้แจงต่อ

 

สุขไหนครับ เป็นเสียงที่หลายคนมักถามกลับอีกครั้ง ทำให้กว่าจะระบุชื่อคนที่อาจารย์ต้องการได้ สร้างความล่าช้าในการเรียนการสอนอยู่บ่อย

 

นั่นทำให้เสียงส่วนใหญ่ของห้องเลือกที่จะมีคำต่อท้ายให้เอกทั้งสองคนเพื่อการแยกแยะ โดยที่เด็กเก่าตัวดำเอกแรก ให้เรียกว่า เอกแบล็ก และเอกอีกคนให้เรียก เอกหยอย ตามลักษณะขนบนหัวของเขา

 

แต่ก็เป็น สุวรรณ ยักษ์ใหญ่ของห้องเรานี่แหละที่ไม่รู้ว่ามันมองมุมไหนของเอกคนที่สอง แล้วเกิดปิ๊งเรียกไอ้เอกซะใหม่ว่า แมงวัน จากนั้นชื่อแมงวันก็เป็นที่สนิทปากของพวกเราห้องถั่วงอกมากกว่าที่จะเรียกมันว่าเอกหยอย

 

และอย่างที่บอกไว้แล้วว่า แมงวันบ้าจนถึงขั้นคลั่งไคล้การเล่นรวมถึงการติดตามกีฬาฟุตบอลอย่างมาก นั้นทำให้นอกจากการประกาศตนว่าเป็นสาวกที่จงรักภักดีกับลิเวอร์พูลและทีมชาติบราซิลอย่างถึงที่สุดแล้ว ทุกช่วงเวลาว่างของการเรียนหนังสือในทวีธา จะพบเห็นแมงวันกับลีลาแซมบ้าบราซิลที่เขาชื่นชอบปรากฏกายและวาดลวดลายอยู่บนสนามทรายทวีธาอย่างสนุกเมามันส์เสมอ และกับครั้งหนึ่งที่เราเล่นบอลด้วยกันในศึกน้ำเงินเดือด ถั่วงอกทั้งหมดเห็นภาพแมงวันกับการพาบอลหลบกองหลังบางกระดี่คนแล้วคนเล่า จังหวะต่อเนื่องนั้นทำให้มันคิดจะเลี้ยงฝ่าฝูงนักเรียนกลุ่มหนึ่งที่ใช้สนามบอลร่วมกับเรา ซึ่งในเวลานั้นพวกเขากำลังหัดทุ่มลูกเปตองอยู่ ลูกเหล็กเปตองน้ำหนักหลายกิโลหลายสิบลูกลอยสลับโด่งอยู่กลางอากาศ และการมาถึงของความคิดพาบอลฝ่าดงลูกเหล็กของแมงวัน ทำให้เราเห็นภาพไอ้เอกเลี้ยงบอลแล้วโหม่งลูกเหล็กเปตองโดยไม่ตั้งใจเข้าอย่างจัง สร้างความตะลึงหงันปนตกใจให้กับพวกเราทุกคนเป็นอย่างมาก ซึ่งก็โชคดีเหลือเกินที่ลูกเปตองไม่ทำอันตรายอะไรให้หัวไอ้เอกเลย นั่นเพราะผมหยิกหยอยของมันช่วยทอนน้ำหนักของลูกเปตองเอาไว้ ทำให้พวกเราฮาอย่างเหลือเชื่อออกมาได้ในจังหวะนั้น

 

และด้วยความที่แมงวันเล่นฟุตบอลเก่งกาจมาก ทำให้เขาเป็นนักกีฬาฟุตบอลของโรงเรียนในตอนม.4 เมื่อถึงวันที่เขาต้องทำการแข่งขัน ซึ่งดันตรงกับเวลาคาบเรียนปกติของชาวถั่วงอก นักกีฬาโรงเรียนได้สิทธิ์หยุดเรียนแล้วไปแข่งกีฬาได้ ในขณะที่ชาวถั่วงอกก็ใช้สิทธิ์โดดเรียนที่คิดขึ้นเองเพื่อตามเชียร์เพื่อนแข่งบอล แมงวันเดินทางไปแล้วกับรถบรรทุกนักกีฬาของโรงเรียน ในขณะที่แก็งค์ถั่วงอกวางแผนโดดเรียนทันทีที่จบคาบเรียนที่ 2 ตอนเช้า

 

เราเอากระเป๋า หนังสือเรียน ของแต่ละคน วางรอไว้ที่บนกำแพงข้างโรงเรียน จากนั้นก็เดินกลับมาที่หน้าประตูเข้าออกของโรงเรียนโดยหลบอยู่ใต้ตึกใหม่รอโอกาสและจังหวะ เรามีรถสองคันของโก๋กวงและโก๋เหม่ง ดังนั้นสองคนนี้ต้องออกไปให้ได้ก่อน ช่วงเวลานั้นร้านสหกรณ์ของทวีธายังไม่เปิด เราจึงวางแผนกันไว้ว่าทำเป็นขออนุญาตออกไปซื้ออุปกรณ์เรียนทีละคนสองคนที่ร้านคำปั้นเพื่อที่จะออกไปนอกโรงเรียน หยิบกระเป๋าหนังสือที่กำแพง จากนั้นเจอกันที่จอดรถตรงหมู่บ้านศิวาลัย แล้วก็เป็นเฮฟวี่ตุ๊กที่โชว์ฟอร์มให้เห็นว่าการเดินออกไปนอกโรงเรียนผ่าน รปภ ขี้หงุดหงิดเป็นเรื่องขี้ๆสำหรับเขา

 

ไปซื้อ ปากกา เดิ๋ยวมา โก๋ตุ๊ก เดินบอกคุณยาม แล้วเดินฝ่าอย่างผ่าเผยออกไปเป็นคนแรกโดยไม่สนใจฟังคำอนุญาตของรปภ.คนนั้น เหมือนทุกครั้งที่เขาโดนพวกเราใช้ให้ไปซื้อบอล

 

จากนั้นถั่วงอกที่เหลือก็เริ่มทยอยไปทีละคน ตามจังหวะและสันดานการเอาตัวรอด

 

ไปซื้อ ยางลบ

 

ไปซื้อ ไม้บรรทัด แป็บนึง

 

ขอออกไปซื้อ กระดาษฟลูสแก็ปหน่อย เดี๋ยวมา

 

ไปเออ…. ไปซื้อ เทียนไข เอ้ยไม่ไม่ เออ…ยาสีฟันก็ได้ ไอ้เหม่งมุขตันพูดขออนุญาตไปซี้ออุปกรณ์อะไรของแม่งที่ไม่สมควรได้รับการอนุญาตใดๆพร้อมกับการยืนเสยผมเสริมหล่อที่แลดูลุกลี้ลุกลน

 

ด้วยความที่ปกติทวีธาภิเศกไม่อนุญาตให้นักเรียนออกนอกโรงเรียนในเวลาทำการเรียนการสอนอยู่แล้ว ประกอบกับวันนั้นมีนักเรียนถั่วงอกหลายคนแล้วที่ใช้มุขอยากซี้ออุปกรณ์การเรียนมากจนผิดปกติ ทำให้รปภ.ไล่โก๋เหม่งกลับมา และลากเอาแผงกั้นห้ามผ่านก่อนได้รับอนุญาติมาขวางประตูไว้

 

เราที่เหลือขบคิดกันต่อว่าจะเอาไงดี เพราะโก๋กวงสามารถสลัดหนีตัวประกบขอไปซื้อลิปควิปต์ เปเปอร์ออกนอกโรงเรียนไปตั้งแต่ตอนไหนแล้วก็ไม่รู้ ดังนั้นจึงเหลืออีกเพียงแค่รถหนึ่งคันของโก๋เหม่งกับถั่วงอกอีกหลายชีวิต

 

แล้วก็เป็นโก๋เมศร์ก็ออกความคิดและบอกกับพวกเราว่า นับสามเท่านั้น ไปพร้อมกัน วิ่งพร้อมกัน ไม่ต้องสนใจอะไร เอามันดื้อๆ นี่แหละ ทุกคนพยักหน้าโอเค เพราะแมงวัน น่าจะกำลังลงสนามแล้ว

 

สิ้นเสียงนับ หนึ่ง สอง สาม ชาวถั่วงอกกลุ่มที่เหลือวิ่งกรูพร้อมเพรียงไม่คิดอะไร ยกฝูงออกไปอย่างหน้าด้านๆ ครับ…เป็นอีกครั้งที่รปภ.คนนั้นเอ๋อแดกทำอะไรไม่ถูกกับกลุ่มนักเรียนซึ่งเปรียบได้กับสารคดียูบีซี ช่องแอลนิมอล แพลนเนท ที่ฝูงควายไบซันใช้วิธีการรวมตัวกันวิ่งมันดื้อๆนี่แหละข้ามแม่น้ำที่มีจระเข้ดักกินมันอยู่  มันไม่คิดอะไรมาก รอดได้ก็รอด ถ้าโดนจับได้ก็ซวยถูกจรเข้กินไป หากแต่วันนั้นถั่วงอกไบซันรอดพ้นการถูกจับได้จาก รปภ.จรเข้ และพากันขึ้นบกปลอดภัยดีทุกตัว

 

เราอัดแน่นอยู่ในรถกระบะแฟมิเลียแต่งแล้วของโก๋เหม่งและมุ่งหน้าไปยังโรงเรียนอัสสัมชัญ ธนบุรี โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อส่งแรงใจเชียร์เพื่อนแมงวันของเรา  แต่ด้วยการออกเดินทางที่ล่าช้าและไม่ชำนาญทางทำให้ขบวนถั่วงอกไปถึงก็ตอนปลายแล้วของการแข่งขัน แต่ก็เพียงพอที่จะได้เห็นแซมบ้าการ์รินช่า ภายใต้เสื้อทวีธาภิเศกเบอร์ 17 เล่นอยู่บนสนามหญ้าสวยของโรงเรียนมัธยมหรูย่านบางแคหนองแขม เรามาเชียร์ตามวาจาที่บอกไว้กับแมงวัน และอีกอารมณ์หนึ่งนั่นคือการหาเรื่องมาเฮฮานอกโรงเรียนกันทั้งฝูง

 

ในอีกส่วนที่จำได้เกี่ยวกับแมงวัน เขาเป็นหนึ่งในแนวร่วมเพื่อชีวิตกับโก๋เมศร์ในตอนม.5 การคาดหน้าผากโพกผ้าเรียนหนังสือด้วยกันในตำแหน่งหลังห้องฝั่งหน้าต่างเป็นสิ่งที่เห็นและรับรู้ได้ว่า พวกเขากำลังมีอุดมการณ์อย่างแรงกล้าเพื่อเข้าให้ถึงแก่นของชีวิต แม้จะดูบ้าบอแต่ก็เป็นสีสันที่มันส์ดีของห้องเรียน โดยเฉพาะถ้าแมงวันอยู่ในอารมณ์คึกละก็ ไอ้เอกมันก็เป็นมนุษย์ที่เรียกอารมณ์บ้าแบบมันส์ๆชวนฮาแตกได้ดีทีเดียว จนถึงชั้นเรียนม.6 แกนนำเพื่อชีวิตทั้งสองเกิดจิตผันผวน หันหน้าเข้าสู่การสร้างภาพเป็นเด็กเรียน แมงวันและคู่หูได้ย้ายที่เรียนหนังสือจากหลังห้องมาทำท่าตั้งใจเรียนหนังสืออยู่แถวหน้าของห้อง ซึ่งโดยส่วนตัวของผมแล้วไม่เห็นแววว่ามันจะปรับเปลี่ยนบุคลิกเป็นเด็กดีเอาเรียนอย่างที่มันประกาศกันไว้ได้เลย มันก็แค่ย้ายที่นั่งมาสร้างมาดนักเรียนรักดีหน้าห้องเท่านั้น แต่พฤติกรรมบ้าบอสุดลิ่มยังเหมือนเดิม

 

แมงวันยังเคยเพี้ยนถึงขั้นตัดญาติกับใครก็ตามที่เชียร์เยอรมันในฟุตบอลยูโร 92 เพียงเพราะเขาชูมือสนับสนุนกองทัพสีส้มซึ่งเป็นคู่แข่งโดยตรงกับทีมเยอรมัน ด๊อยซ์กับดัตซ์ไม่ถูกกันฉันใด แมงวันกับคู่หูเมศร์ก็เป็นเหมือนเส้นขนานกับคนส่วนใหญ่ของห้องฉันนั้น ด้วยความคิดที่ว่าอัสวินสีส้มสุดยอดกว่าใครทำให้เกิดการขัดแย้งจนถึงการโต้เถียงที่รุนแรง ทำให้คนสองคนบอยคอตการเล่นฟุตบอลกับห้องเราโดยการไม่ร่วมลงเล่น ด้วยความคิดที่ว่าขาดการ์รินช่าและเอียน รัช ทีมบอลห้อง 22 ไม่มีทางได้ดี สองคนยังทำตัวน่ารังเกียจด้วยการส่งเสียงโหวกเหวกเชียร์ห้องคู่แข่งอยู่ข้างสนามอย่างออกหน้าออกตาและโห่ใส่พวกเราเองในทุกครั้งที่สัมผัสบอลตอนช่วงพักกลางวันของทุกวัน ซึ่งมันสร้างความหมั้นไส้และเจ็บปวดให้กับถั่วงอกที่เหลือเป็นอย่างมาก เมื่อเห็นเป็นเช่นนั้น โก๋กวง พันธมิตรด๊อยซ์ในตอนนั้นจึงนำเอาลูกบอลไมตรียี่ห้อหรูจากอังกฤษมาให้พวกเราเล่น ซึ่งนั่นแหละคือทีเด็ดที่สร้างความอิจฉาในหัวใจให้กับกบฏดัตซ์สองคนของห้อง ระหว่างที่เรากำลังเล่นเห่อกับลูกบอลใหม่กันอยู่ เราทำทีเป็นทำบอลหลุดไปทางที่มนุษย์หยิ่งสองคนนั่งทำเป็นไม่สนใจอยู่ที่ใต้ต้นไม้

 

เฮ้ย !! เก็บบอลให้หน่อยเด่ะ

 

การอดเล่นฟุตบอลมานานบวกกับการเห็นลูกบอลหรูก็ทำให้ความอดทนของฝ่ายกบฎหมดลง พวกดัตซ์แมนลืมความหยิ่งผยองของตัวเอง สำนึกได้พร้อมวิ่งฉีกยิ้มแก้เขินอายกลับมาเตะบอลกับพวกเราอีกครั้งแบบด้านๆเหมือนไม่เคยเกิดอะไรขึ้น และก็เป็นแมงวันเองที่ตะโกนด่าทอฮอลแลนด์อย่างสุดเสียงและกลับมาเชิดชูเยอรมันอย่างหน้าตาเฉย

 

และกับครั้งหนึ่งบนความบ้าแบบมันส์ๆของแมงวัน มันเคยพูดกับผมไว้ว่า เขาจะหาแฟนเป็นชาวยุโรป และวันใดที่มันมีลูก มันจะส่งเสริมลูกของมันในอายุ 10 ขวบให้ไปฝึกฟุตบอลกับสโมสร อาแจ็กซ์ อัมเตอรดัม เพื่อเป็นนักฟุตบอลอาชีพให้ได้ ด้วยน้ำเสียงทองแดงและอารมณ์ที่เอาจริงเอาจัง กับเสียงที่เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆขณะนั่งรถสาย 56 กลับบ้านด้วยกัน ผมได้แต่หัวเราะกลับไป แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเป็นเสียงหัวเราะเยาะความคิดของแมงวันมันนะครับ หากแต่มันเป็นความชอบใจที่ได้เห็นอารมณ์จริงจังที่มาพร้อมกับน้ำเสียงมันส์ๆในแบบของไอ้เอกซึ่งกำลังมุ่งมั่นกับความฝันของตัวเอง ซึ่งยังมีอีกหลายเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องลิเวอร์พูล เรื่องผู้หญิง หรือแม้กระทั่งเรื่องสัพเพเหระต่างๆ ซึ่งหากเพื่อนคนใดได้มีโอกาสสนทนากับแมงวันในวันที่มันมีอารมณ์แบบของขึ้น น่าจะรู้สึกได้อย่างผม เพราะไอ้อารมณ์นั้นของแมงวันนั่นแหละคือเสน่ห์ที่น่ารักอย่างหนึ่งของเพื่อนเราคนนี้ คิดแล้วก็ขำเมื่อนึกถึงภาพแมงวันกำลังโวยวายใส่อารมณ์อยู่อย่างเมามันส์

 

และในปีสุดท้ายก่อนจากกันไป สิ่งที่ถั่วงอกคาดหวังเกี่ยวกับการแข่งขันกีฬาสีปลายปี นั่นคือการได้ครองแชมป์ฟุตบอลกีฬาสีม.6 กับการที่ถั่วงอกทั้งห้องพร้อมใจกันเชียร์นักฟุตบอลสีน้ำเงินห้อง 22 บนความหวังในตัวแมงวันว่าเขาคือทีเด็ดที่จะทำให้สีน้ำเงินเราได้เฮ ซึ่งก็เป็นที่รู้กันอยู่ว่าสุดท้ายเราพลาดตกรอบด้วยน้ำมือของสีชมพู ห้องคู่ปรับตลอดกาลของเรา ความซึมเซาเข้าครอบงำทุกหัวใจของถั่วงอก ซึ่งแน่นอนมันรวมถึงแมงวันด้วย เราตัดสินใจไปเลี้ยงปลอบใจกันที่ พิซซ่า ฮัท แถวพาต้า หลังจากนั่งทำใจกันได้พักหนึ่ง

 

เสร็จสิ้นการกินมื้อดึกก็ถึงเวลาต้องแยกย้ายกัน  แมงวันพกความคับแค้นใจไประบายต่อที่วัดประยูรของไอ้รินทร์โดยมีไอ้เมศร์คู่หูของมันกับไอ้รภไปร่วมตั้งวงกินดื่มเพื่อลืมความเศร้าด้วยกัน และนั่นคือที่มาของการเปิดใจกินเหล้าครั้งแรกของเอกแมงวัน ซึ่งวันนั้น อารมณ์นั้น ทำให้น้ำตาลูกผู้ชายที่เสียใจกับการพ่ายแพ้ได้พร่างพรูออกมาท่ามกลางวงเหล้าสี่หนุ่มที่กินกันมันในวัดนั่นแหละ

 

แมงวันเคยคึกขนาดไหน วันนั้นก็เศร้าได้ขนาดนั้นเหมือนกัน

 

และกับวันนี้ วันที่ถั่วงอกไปตามทางของแต่ละคน ความบ้าบอลและอารมณ์มันส์ๆของแมงวันไม่ได้ถูกพบเห็นบ่อยเท่าช่วงที่เรียนอยู่ด้วยกันอีก แต่ก็โคตรมั่นใจว่ามันยังคงอยู่แน่ๆ พอๆกับความคิดถึงที่มีต่อบุคคลชื่อเหมือนกัน กลับบ้านทางเดียวกัน และบ้าบอลเหมือนกัน(แต่เอกแบล็กคนนี้ยังไม่เคยคิดถึงขั้นจะส่งใครไปฮอล์แลนด์) อยู่เสมอ และหวังไว้ว่าสักวันเราจะได้เล่นบอลกันและแบ่งปันอารมณ์มันส์ๆแบบนั้นด้วยกันอีก

 

จากเด็กชายลูกศิษย์วัดภาณุรังษี จนถึงแต่งงานสร้างครอบครัว มีน้องเอเมนเป็นดั่งแก้วตาดวงใจ ก้าวขึ้นเป็นเถ้าแก่หนุ่มคนใหม่เจ้าของร้านหลิง+เอก ร้านสรรพสินค้าขายส่งที่ยิ่งใหญ่แห่งหนึ่งในตลาดบ้านซ่อง อำเภอเวียงษะ จังหวัดสุราษฎร์ธานี และเห็นว่าในอนาคตไม่นานกำลังจะเป็นเจ้าของสวนยางพาราหลายสิบไร่ในแผ่นดินภาคใต้ของเราอีก

 

ผ่านไปแถวนั้น ก็อย่าลืมแวะเยี่ยม การ์รินช่า แซมบ้ามหาภัยของห้องถั่วงอกกันล่ะ

 

เอกสิทธิ์ สุขเกิด นักเรียนคนที่ 17 ห้อง 22 ทวีธา’97

 

พริ้วไหวดั่งสายน้ำ

30 มีนา 49

 

ปล. แมงวัน ถ้ายังคิดจะส่งไปจริง เอเมนิญโญ่ก็ไม่เลวนะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: