.

เช้าวันใหม่ เสียงเพลงชาติและการสวดมนต์จบลง หลังข่าวประชาสัมพันธ์ต่างๆผ่านไปจนถึงแยกย้ายกันเข้าห้องเรียนของนักเรียนทวีธาภิเศก ถั่วงอกแสบทั้งเจ็ดต้องบากหน้าไปชดใช้กรรมตามหมายนัดของฝ่ายปกครองที่ห้องปกครอง เราเจ็ดคนยืนรอหน้าห้องกันชั่วระยะหนึ่ง อาจารย์ทองปานที่วันนี้ดูยุ่งกว่าทุกวันก็ตามพวกเรามาถึงที่หน้าห้องปกครอง แกดูไม่มีเวลาใดๆเลยที่จะสนทนากับพวกเราในตอนนั้น ดังนั้นอาจารย์ทองปานจึงทำได้แค่เพียงสั่งให้พวกเราเข้าไปคอยและนั่งอ่านหนังสือในห้องประชุมพิเศษของฝ่ายปกครองก่อน ในขณะที่ตัวแกเองเดินจากพวกเราไปอย่างเร่งรีบอีกครั้ง

 

ห้องประชุมพิเศษของฝ่ายปกครอง ตั้งอยู่ข้างๆห้องปกครองที่ชั้นหนึ่งนั่นแหละ โดยมากห้องนี้ไม่ค่อยเห็นเปิดใช้กันเท่าไหร่ ภายในมีโต๊ะประชุมวงรีขนาดใหญ่ และเก้าอี้สำนักงานบุนวมกำมะหยี่อย่างดีสีแดงประมาณ 15 ที่นั่ง กระจกสีชาดำตัดแสงอาทิตย์ที่ให้ความรู้สึก ขรึมๆ สุขุม ฝาผนังตรงกลางติดตราสัญลักษณ์ทวีธาภิเศก รวมถึงรูปสำคัญๆของโรงเรียนตามด้านข้างที่เสริมความศักดิ์สิทธิ์ แลดูเป็นทางการ และที่สำคัญมี แอร์ คอนดิชั่น ด้วย

 

โรงเรียนทวีธา หาได้ไม่กี่ห้องหรอกครับที่จะมีการติดตั้งเครื่องปรับอากาศทำความเย็น ห้องคอมพ์ ห้องอาจารย์ใหญ่ และก็ห้องประชุมนี้ละมั๊ง ที่จะมีความเย็นสบายจากเครื่องปรับอากาศ

 

ในตอนแรกเราทั้งเจ็ดเข้าไปนั่งกันอยู่ในห้อง ก็เจี๋ยมเจี๋ยมกันดีหรอก อารมณ์เหมือนคนกำลังจะถูกตัดสินความผิด แต่พอเวลานานผ่านไป อาจารย์ทองปานไม่โผล่มาซักที ความคุ้นเคยสถานที่เริ่มฉายออกมา เดินดูโน่นนี่ในพื้นที่ห้องสี่เหลี่ยม เสียงเริ่มดังจากการคุยอำกัน แซวรูปภาพบางรูปที่เราเกิดเห็นในมุมตลก หนักข้อเข้าก็ถึงขั้นแต่งห้องประชุมให้ใหม่มันซะเลย ย้ายรูปบุคคลระดับสำคัญของโรงเรียนลงมา แล้วดันรูปที่ไม่ควรอยู่ในที่สูงขึ้นไปแทน ของบางอย่างก็สลับไปอยู่ในที่ที่ไม่ใช่ของมันกันอย่างสนุกสนานด้วยไอเดียที่บรรเจิดพุ่งพล่าน

 

เมื่อความกลัวหดหายไป ก็ได้ความซนเข้ามาแทนที่ และยิ่งขาดการติดต่อจากอาจารย์ทองปานรวมถึงโลกภายนอกไปนานๆ ช่วงเวลาเก้านาฬิกากว่าๆของวันนั้นกับความคึกคะนองของแก็งค์แสบ ทำให้ห้องประชุมอันศักดิ์สิทธ์ของโรงเรียนทวีธาได้กลายเป็นดั่งบ้านแสนสุขของพวกเขาทั้งเจ็ดไป

 

ร้อนมั้ยวะ

 

ไม่ทันมีเสียงตอบ สวิตท์on ก็ถูกเปิดจากตัวแสบสุดคนหนึ่งของถั่วงอก พร้อมลมโชยเย็นฉ่ำสบายจากเครื่องปรับอากาศ ขาแข้งมันเมื่อยนักก็ยกขึ้นมาพาดเก้าอี้อีกตัวเพื่อผ่อนคลายนอนเอกเขนก  ตำรับตำราที่ถูกสั่งให้อ่านก็ถูกแทนที่ด้วยเสียงอำฮาๆเลียนการพูดแบบอาจารย์ทองปานของถั่วงอกคนหนึ่งให้ถั่วงอกที่เหลือได้ฮาออกมากัน และไม่ใช่เฉพาะอาจารย์ทองปานที่ถูกถั่วงอกเชิญมาเลียนแบบคำพูดและท่าทาง อาจารย์ท่านอื่นๆ ไม่เว้นแม้แต่ ผอ. กนก ก็ถูกพวกเราสมมติ อำกันจำลองบรรยากาศการประชุมระดับบิ๊กๆของโรงเรียนกันอย่างครื้นเครง

 

เราเล่นกันในห้องติดแอร์เย็นฉ่ำ ไม่ทันได้สงสัยเท่าไหร่หรอกว่า ทำไมอาจารย์ทองปานถึงไม่มาหาเราซักที ความมาเฉลยเอาตรงหมดคาบแรก เมื่อโก๋เขียวและเพื่อนๆห้องถั่วงอกคนอื่นลงมาแวะซื้อน้ำอัดลมฝากเยี่ยมเยียนพวกเราพร้อมส่งข่าวว่า

 

วันนี้มีนักเรียนหญิงญี่ปุ่นมาทัวร์โรงเรียนเรา

โอ้ว ววว ว๊าวว

 

นั่นจึงเป็นเหตุผลว่า ทำไมอาจารย์ทองปานถึงยุ่งๆ ร้อนรน เร่งรีบ เพราะแกต้องรีบออกไปต้อนรับคณะนักเรียนหญิงญี่ปุ่นที่เดินทางมาทัศนศึกษาโรงเรียนทวีธาภิเศกเรา

 

เมื่อรู้ดังนั้น ถั่วงอกเจ็ดคนกระดี๊กระด๊าขึ้นทันทีที่ได้รู้ว่าวันนั้นมีความสดใสเข้ามาเยี่ยมเยียน

 

ครับ…และเหมือนฟ้าประทานโอกาสมาให้ สักพักคณะนักเรียนญี่ปุ่นส่วนหนึ่งก็หลงแวะมาทางห้องประชุมฝ่ายปกครอง พวกเราเห็นดังนั้นจากข้างในก็เริ่มคิดกันว่าเอาไงดี ด้วยเพราะไม่สามารถออกไปซ่าเกินขอบเขตห้องประชุมได้ จึงได้แต่คิดมุขคนดีสรพงษ์ ชาตรีขึ้นมา ว่าแล้วก็หยิบตำราเรียนและทำทีเป็นว่ากำลังติวหนังสือกันอยู่ โดยมีตัวแสบถั่วงอกคนหนึ่ง เดินออกไปเปิดประตูห้องประชุม และผายมือเชื้อเชิญให้คณะทัศนศึกษาญี่ปุ่น ได้เห็นภาพพวกเรากำลังหมกหมุ่นและมุ่งมั่นกับกองตำราเรียน ก่อนเอ่ยภาษาอังกฤษงูๆ ปลาๆ พรีเซ้นเทชั่น คุณสมบัติพวกเราไปว่า

 

ไอ… เอ่อ… ไอ แอม กู๊ด สติวเด้น……ดิส ดิ …..ดิส….. อีสส…. วีไอพี รูม…….. ฟอร์ กู้ด สติวเด้น

 

แปลงวิกฤติให้เป็นโอกาส การพรีเซ้นแบบกระท่อนกระแท่นไม่แข็งแรงภาษาอังกฤษเท่าไหร่ของตัวแสบถั่วงอก บวกภาพแอ๊กติ้งระดับฮอลลีวู๊ดของพวกเราที่เหลือ ที่ทำท่าทางยุ่งๆกับการติวหนังสือเข้ม แลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันอย่างขะมักเขม้นอยู่ ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้นักเรียนหญิงโนเนะใสซื่อญี่ปุ่นเข้าใจได้ว่า นี่คือคลาสเรียนของนักเรียนหัวกะทิ เด็กเรียนตัวจริงของโรงเรียนทวีธาภิเศก เพราะถึงขนาดให้อยู่ห้องอย่างดี เปิดแอร์ให้เรียน มีน้ำอัดลมให้ดื่ม มันน่าเชื่อถือมากครับในความคิดของเด็กสาวญี่ปุ่นกลุ่มนั้น

 

ว่าแล้วพวกเธอ ก็ยกนี้วชื่นชมพวกเราพร้อมเอ่ย กู๊ด กู๊ด อย่างจริงใจ และขอตัวโบกมือบ๊ายบายเราไปด้วยใบหน้าใสๆ อาโนเนะ พร้อมส่งเสียงภาษาญี่ปุ่น ก๊ะ ก๊ะ ที่พูดคุยรู้เรื่องกันเองในกลุ่มไปเรื่อยๆจนลับตา ซึ่งพอจะลองเดาได้ว่า คงกำลังยกย่องเด็กเรียนดี วีไอพีเจ็ดคนอยู่

 

ครับ เด็กหัวกะทิของโรงเรียนทั้งเจ็ดก็ได้แต่เป็นปลี้ม ภูมิอกภูมิใจกัน ที่ได้ทำประโยชน์สร้างชื่อให้โรงเรียนและวงศ์ตระกูลตัวเอง

 

แข่งบุญ แข่งวาสนามันแข่งลำบากครับ

 

เวลาผ่านไปจน คณะญี่ปุ่นทัศนาคงจะกลับไปแล้ว สักพักอาจารย์ทองปานก็กลับมาปรากฏตัวในห้องประชุมอีกครั้งด้วยอาการที่เหนื่อยล้าจากการต้อนรับขับสู้แขกต่างเมือง แกเข้ามาในห้องและหัวเสียอย่างรุนแรงที่เราเปิดแอร์กันโดยพลการ แต่เพราะด้วยอาจารย์แกต้องมีภาระประชุมต่ออีก ทำให้ไม่มีเวลามากนักที่จะด่าทอ และลืมสังเกตบางอย่างที่เปลี่ยนแปลงไปของห้องประชุม อาจารย์ทองปานได้แต่รวบรวมความโกรธทั้งหมดและตัดสินใจในเวลาที่จำกัดอย่างนั้น ออกบทลงโทษพวกเราอย่างเร่งรีบด้วยการ

 

ต่อไปนี้ พวกเอ็งเจ็ดคน จะเข้าจะออกโรงเรียน จะต้องเซ็นชื่อเช้าเย็นก่อนเข้าออกโรงเรียน ที่ โต๊ะรปภ.หน้าโรงเรียน ทุกวัน !!”  

 

ครับ..กับบทลงโทษที่ดูเหมือนว่า ต้องคดีถูกควบคุมความประพฤติ โดยถั่วงอกเจ็ดคนต้องมารายงานตัวที่โรงเรียนทุกวัน ห้ามสาย ห้ามลา ห้ามขาด มันก็คงยังดีกว่าการที่คราวนี้จะต้องนำผู้ปกครองตัวจริงมาแสดงบัตรประชาชนยืนยันเพราะจากผลของคดีที่แล้ว

 

คนเจ็ดคนกับการถูกควบคุมความประพฤติ ที่ดูหมือนจะเข้ม เพราะต้องเข้าเรียนให้ทันการเคารพธงชาติ จะออกจากโรงเรียนก็ต้องแจ้งเวลาให้แน่ชัด ห้ามทำผิดระเบียบอะไรเพิ่มเติมนับจากนี้ และทุกอย่างจะอยู่ภายใต้การดูแลของอาจารย์ทองปานแต่เพียงผู้เดียว ฟังดูโหดเหมือนกันแต่หากเอาเข้าจริงแล้ว มันก็แค่พยายามมาเรียนให้ทัน ห้ามโดดเรียน ลดความกวนตีนลงหน่อย และเซ็นชื่อเข้าออกเช้าเย็นเท่านั้น

 

และตรงเฉพาะ ทุกอย่างจะอยู่ภายใต้การดูแลของอาจารย์ทองปานแต่เพียงผู้เดียวนั้น นั่นแหละที่เป็นทีเด็ด

 

เพราะเพียงแค่เราเริ่มชินกับระเบียบการเพื่อเราในครั้งนั้น มันก็ทำให้ความแตกต่างกับนักเรียนคนอี่นจากการถูกควบคุมกลายเป็นความพิเศษเฉพาะกลุ่มไปซะได้

 

เช้าๆหรือหลังเลิกเรียน นักเรียนทวีธาต้องเดินแถวตอนเรียงหนึ่งเข้าออกจากโรงเรียนใช่มั้ย แต่เด็กพิเศษภายใต้การดูแลของห้องปกครองอย่างถั่วงอกทั้งเจ็ด เดินแตกแถวฉุยฉาย ออกมาจากการเดินแถวปกติ ตรงดิ่งเข้าไปยังโต๊ะที่ตั้งเด่นหน้าโรงเรียน ที่ถูกตั้งไว้ให้พวกเราเซ็นชื่อกันเจ็ดคนโดยเฉพาะ ไม่ต้องเข้าคิวต่อแถวให้เสียเวลากับนักเรียนทั้งโรงเรียนเวลาเข้าออก เซ็นชื่อเสร็จ จะเดินเข้าเดินออก ก็ได้เลยสะดวกสบาย ไม่ต้องรอแถว

 

ใครถาม บอก อาจารย์ทองปานสั่ง มีอะไรมั้ย?

 

หรือบางที เรากำลังมีปัญหากับอาจารย์ท่านใดในพฤติกรรมก่อกวนเล็กๆน้อยๆของเรา เราก็บอกออกไปว่า เราอยู่ในการดูแลของอาจารย์ทองปาน อาจารย์ทองปานคนเดียวเท่านั้นที่มีสิทธิ์ตัดสินเรา ไม่พูดเปล่านะครับ เราแสดงหลักฐานว่าอาจารย์ระบุอย่างนั้นจริงในสมุดเซ็นชื่อของห้องสองสอง ทุกอย่างจะอยู่ภายใต้การดูแลของอาจารย์ทองปานแต่เพียงผู้เดียว เท่านั้นแหละที่ทำให้อาจารย์บางคนต้องเข้าใจ และก็คงไม่มีอาจารย์คนไหนบ้าจี้เอาเรื่องหยุมหยิมบ้าบอของพวกเราไปฟ้องอาจารย์ทองปานด้วยหรอก มันออกจะกุ๊กกิ๊กหงุมหงิมเกินไปที่จะทำ

 

ที่เรากล้าอ้างชื่อ อาจารย์ทองปานออกไปเพราะรู้เต็มอกอยู่แล้วว่า อาจารย์แกนะยุ่ง ไม่ค่อยมีเวลามาตามล้างตามเช็ดเรื่องบ๊องๆหยุมหยิมของเราเท่าไหร่หรอก

 

มีอะไรก็ นี่เด็กอาจารย์ทองปานนะ

 

โก้เป็นบ้าเลยครับ ยามนั้น

 

ตกลงแล้วเด็กเจ็ดคนตัวแสบในครั้งนั้น ทำเลวแต่กลับได้บารมีอาจารย์ทองปาน หัวหน้าฝ่ายปกครองโรงเรียนทวีธาภิเศก มาคุ้มกะลาหัวให้ได้อ้างชื่อผยองแอบซ่ากันอยู่พักหนึ่งเฉย

 

แหม ทำไงได้ละครับ ……ก็อาจารย์ทองปานสั่ง มีอะไรมั้ยครับ?

 

แข่งบุญ แข่งวาสนา นี่มันแข่งกันลำบากจริงๆ

 

และนี่คือ รายชื่อเด็กหัวกะทิและเด็กโปรดของอาจารย์ทองปานทั้ง 7 คนในครั้งนั้น

 

1 พิเชษฐ์ รัตนทัศนีย์

2 ราเมศร์ รุ่งรวยศรี

3 ไชยรัตน์ เลิศศิริสัมพันธ์

4 เอกสิทธิ์ สุขเกษม

5 เชาว์วุฒิ จิตติชัย

6 ก่อศักดิ์ พิไลพันธุ์พฤกษ์

7 เจษฎา กู้ประเสริฐ

 

พริ้วไหวดั่งสายน้ำ

29 สิงหาคม 2549

 

 

One Response to .

  1. thaweetha 97 says:

    ชื่อกูเขียนว่า ไชยรัตน์ เลิศศิริสัมพันธ์

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: