ครับ นั่นเป็นเพียงบุคลิกส่วนหนึ่งเท่านั้นของหนุ่มตะวันตกโก๋แก่ มาต่อกันที่อุปนิสัยใจคอกันดีกว่า แม้ว่าโก๋แก่จะเป็นมนุษย์คนหนึ่งที่มีอารมณ์ร่าเริงร่วมกับชาวถั่วงอกได้ แต่หากว่าจะเป็นเรื่องใดก็ตามที่โก๋แก่จะต้องเป็นคนเริ่มมุขหรือว่าอวดมุขเล่าเรื่องตลกซักเรื่องหนึ่งละก็ แป๊กครับ เพราะไม่ว่าจะเป็นเรื่องตลกสุดขีดเรื่องไหนก็ตามหากว่าเป็นโก๋แก่ได้มีโอกาสเป็นผู้เล่าแล้ว ความตลกจะด้อยคุณค่าลงไปกว่า 90 เปอร์เซ็นต์ เพราะมันเล่นเล่าไป หัวเราะไป จนมันไม่รู้จะเอาตรงไหนไปหัวเราะตลกร่วมกับมันดี หรือพูดให้ง่ายๆว่า มันมักจะตลกล่วงหน้าไปก่อนถึงจุดไคล์แมกซ์ที่จะเล่าให้พวกเราฟังเรียบร้อยแล้ว

 

หรืออีกนัยหนึ่งโดยสรุปก็คือ ไอ้แก่มักจะฝืดกับเรื่องตลกที่ใครเขาเล่าแล้วขำกันครับ

 

ทีนี้ มาที่เรื่องที่สามารถเชื่อมโยงได้กับเรื่องราวของห้องแห่งความลับ 206 นั่นดีกว่า

 

โก๋แก่เป็นบุคคลพอเพียง และมีไมตรีจิตต่อเพื่อนร่วมห้องมาตั้งแต่ครั้งเป็นวัยรุ่นยุคทวีธาแล้ว แต่หากจะบอกถึงความมีน้ำใจในอันที่จะให้ที่พักพิงในบางครั้งแด่ชาวถั่วงอก โก๋แก่ไม่เคยยินยอมเลยสักครั้งเดียว แม้ว่าเหตุผลของการปฏิเสธไม่ต้อนรับแก็งค์ป่วนสองสองนั้นจะมาจากการที่ชาวถั่วงอกกระทำการอันเกินกว่าเหตุในการรบกวนความเป็นส่วนตัวของเขา แต่เมื่อขึ้นชื่อว่าต้องมีชีวิตอยู่ร่วมห้องกับกลุ่มคนซนกลุ่มนี้ โก๋แก่ควรจะยินยอมกับโชคชะตาซะโดยดี มากกว่าที่จะแสดงออกถึงพฤติกรรมตั้งแง่พึงรังเกียจพวกเราเช่นนี้

 

กูไม่ให้

 

พวกมึงไม่เคยเกรงใจกูเลย เสียงก็ดัง เขาจะไล่ไม่ให้กูอยู่อาศัยแล้ว

 

โก๋แก่ว่าไปในอารมณ์เอือมระอาถั่วงอกที่ตั้งท่าจะขอสถานที่เปิดบ่อนคาสิโนหลังเลิกเรียนอีก ซึ่งก็ดูว่าไม่มีทีท่าที่โก๋แก่จะยอมอ่อนข้อให้อีกแล้วหลังจากเข็ดในทุกครั้งที่คนสองสองใช้แผนมัดมือชกยกพลกันไปที่ห้องโดยพลการ

 

กูยื่นคำขาด ต่อจากนี้กูไม่ให้อีกแล้ว

 

ครับ เสียงเหน่อตะวันตกที่คราวนี้เพิ่มดีกรีความหนักแน่นเข้าไป จนดูเหมือนว่าชาวสองสองกำลังจำใจเตรียมรับสภาพกับความผิดหวังอยู่แล้ว จนกระทั่ง…

 

แต่กูให้

 

เจ้าของเสียงหนึ่งดังสวนออกมาในฐานะ คนแชร์ห้อง206ร่วมกัน และเขาเลือกที่จะยืนเคียงข้างคนถั่วงอกจำนวนมากเพราะด้วยเหตุผลรักพวกพ้องและต้องการตามควายคืนจากวงปั่นแปะเมื่อตอนกลางวัน

 

จิมมี่บอกถึงเจตนารมณ์อันแรงกล้าสำหรับการที่จะพาเพื่อนฝูงขึ้นไปถล่มห้อง 206 เหมือนๆในทุกวัน

 

กูมีศักด์และสิทธิ์อันชอบธรรมในการที่จะให้พวกมันไปเล่นไพ่ได้ เพราะกูมีส่วนครึ่งหนึ่งของห้องนั้น

 

ครับ จิมมี่คู่หูเมืองกาญจน์ คือ บุคคลที่มาร่วมแชร์ห้องและใช้ชีวิตร่วมกับโก๋แก่ในครั้งวัยเรียนทวีธาตอนนั้น ซึ่งเมื่อถูกจิมมี่แสดงสิทธิอันชอบควร โก๋แก่ที่โกรธจัดแต่มิอาจแอบอ้างอะไรต่อไปได้จึงได้แต่เอ่ยออกมาบนความไม่ทันคิด

 

ได้…แต่พวกมึงเล่นกันแค่ครึ่งห้องพอ ห้ามก้าวล้ำเข้ามาในครึ่งห้องส่วนของกู

 

ครับ เราไม่มีปฎิเสธอยู่แล้วแม้จะต้องถูกริดรอนพื้นที่ส่วนหนึ่งตามที่ตกลงกันไว้ แต่ยังไงเสียวงการพนันในเวลานั้นจำเป็นต้องเดินหน้าต่อไป ครึ่งห้องอันแออัดก็ยังดีกว่าไม่มีที่ให้นั่งลุ้นตัวเลขบนขอบไพ่กัน

 

ซึ่งจากสนธิสัญญาที่ทำกันไว้นั้น ครึ่งห้องฝั่งที่เป็นที่หลับที่นอน นั่นคือส่วนที่โก๋แก่เลือกเอาไป ในขณะที่พื้นที่ที่วางรองเท้าและช่องว่างตรงหน้าประตูส้วมคือส่วนอีกครึ่งที่จิมมี่ต่อรองได้มา

 

ครับ…นึกภาพมนุษย์ผีการพนันเข้าสิงนั่งแออัดยัดเยียดสิบกว่าชีวิตกระจุกันตรงพื้นที่1×1เมตรหน้าปากประตูส้วมซึม ในขณะที่มนุษย์เคี่ยวโก๋แก่นอนกระดิกตีนสบายอุราอยู่คนเดียวบนฟูกกับพื้นที่ที่เหลืออีกครึ่งห้อง

 

ช่างมันครับ สนธิสัญญาที่ทำไว้ต้องเคารพ แม้จะอึดอัด เหม็นกลิ่นส้วม กลิ่นรองเท้ากันขนาดไหน แต่เส้นแบ่งกั้นห้อง ณ เบื้องหน้าเป็นอะไรที่จะล้ำผ่านกันไม่ได้โดยเด็ดขาด จนกระทั่งเวลาผ่านมาถึง…

 

ในขณะที่วงพนันเริ่มได้เสียกันหน้าดำคร่ำเครียดจนเริ่มลืมเลือนและหมดความสนใจไปกับตัวโก๋แก่และเส้นแบ่งแดน จู่ๆก็เกิดสถานการณ์ที่คนเคี่ยวเสียงเหน่อหนึ่งเดียวดันเกิดปวดห้องน้ำขึ้น และมันก็ไม่รีรอที่จะเดินมาทำธุระเหมือนปกติธรรมดาของมันในขณะที่ชาวถั่วงอกทั้งหมดไม่ได้สนใจอะไร แต่ไม่ทันที่ขาของมันจะก้าวข้ามผ่านเส้นแบ่งแดนอันนั้น

 

เฮ้ย..ห้ามผ่าน นี่คือส่วนครึ่งของกู มึงไม่มีสิทธิ์ จิมมี่ร้องเอ่ยแบบไม่รอให้โอกาสแก้แค้นกลับได้หายไป พร้อมสำทับกลับไปอีกหนึ่งประโยค

 

ตกลงกันไว้ว่ายังไง

 

เวลาที่ผ่านไปกับการที่ข้าศึกเริ่มโจมตีหนักเข้า ไม่มีทางเลือกอื่นใดนอกจากที่มนุษย์เหน่อหัวเดียวกระเทียมลีบคนนั้นจะยอมฉีกสนธิสัญญาเส้นแบ่งครึ่งห้องอย่างด้านๆซะเอง

 

เออ ไอ้เหี้ย ยกเลิกโว้ย!!”

 

การก้าวข้ามเส้นแบ่งแดนเพื่อไปขี้ของไอ้แก่  มันจึงเป็นเสมือนการปลดปล่อยของกองกำลังแบ่งแยกดินแดนที่เฝ้ารอโอกาสในการยึดพื้นที่ครึ่งห้องที่เหลือคืนอีกครั้ง

 

และเราก็ขยับขยายวงกันจนเต็มห้อง ท่ามกลางความโล่งอกของโก๋แก่ที่เข้าปลดปล่อยกองกำลังข้าศึกได้ทันเหมือนกัน

 

ครับ…แต่เรื่องห้อง206กับการพนันครั้งนั้น มันดันไม่จบ

 

เพราะทุกคราที่เป็นวันศุกร์ สำนึกรักบ้านเกิดกลับสู่มาตุภูมิจะก่อเกิดกับโก๋แก่ ทำให้ในทุกๆสุดสัปดาห์ โก๋แก่จะต้องเดินทางกลับบ้านที่กาญจนบุรีก่อนจะกลับมาอีกทีในวันจันทร์ที่มีการเรียนการสอน ซึ่งมันก็ไม่ลืมที่จะบอกเหมือนทุกครั้งหลังจากทำใจเอือมระอายอมให้กับการขอพื้นที่เล่นไพ่ของชาวถั่วงอก

 

เหี้ย…เสร็จแล้ว อย่าลืมล็อกห้องให้ด้วยนะโว๊ย

 

เรื่องมันก็น่าจะลงเอยเหมือนทุกครั้งที่พวกเราก็ทำหน้าที่ดูแลห้องให้มัน แต่กับครั้งนั้นทันทีที่โก๋แก่กลับมาและเจอหน้าพวกเราในวันจันทร์อีกครั้ง หากแต่ครานี้ไม่เหมือนในทุกครั้ง เพราะมันดันปรากฎ ใบหน้าอันเข้มสีแดงด้วยอารมณ์อันพลุ่งหล่านและสำเนียงเหน่อคำรามลั่นมาด้วย

 

เหี้ย!!…ใครแม่งเอาสร้อยข้อมือกูไปวะ สัด++

 

ครับ ตอนนั้นเป็นครั้งแรกที่แก็งค์ถั่วงอกต้องยอมโอนอ่อนต่ออารมณ์เดือดดาลของโก๋แก่ ที่เรื่องราวมีอยู่ว่าเลสเงินข้อมือที่พอมีราคาอยู่บ้างของมันเกิดหายไปในวันที่ถั่วงอกไปเล่นไพ่กันครั้งล่าสุด

 

โดยปกติแล้ว ไม่เคยมีเหตุการณ์ของหายหรือเจตนาทุจริตโดยชอบธรรมในการขโมยเงินเกิดขึ้นกับแก็งค์ถั่วงอกเลย ดังนั้น สิ่งที่เกิดขึ้นจึงถือว่าค่อนข้างที่จะรุนแรงอยู่พอสมควร และเมื่อบวกกับความโกรธอันขีดสุดของไอ้แก่หลังจากเรื่องนี้ทำท่าว่าจะจับมือใครดมไม่ได้แล้ว โก๋แก่ถึงกับประกาศ

 

กูไม่ให้พวกมึงไปเล่นกันอีกแล้ว คราวนี้กูเอาจริง ใครไปมีเรื่องกับกูแน่!!”

 

แก่ของขึ้นครับ เป็นใครก็คงต้องรู้สึกอย่างนั้นแน่ และก็คงต้องเคารพกับคำประกาศคำนั้นในอันที่จะต้องแสดงความเกรงใจต่อเจ้าของห้อง203ที่ครานั้นมิได้มีจิมมี่เป็นหุ้นส่วนครึ่งห้องอีกต่อไปแล้ว

 

ครับ ต้องเข้าใจกันบ้าง

 

แต่มันไม่ใช่กับ แก็งค์ถั่วงอก ที่จะทำความเข้าใจกับคำว่า ความเกรงใจ

 

เพราะเมื่อเรารอให้เวลารักษาใจโก๋แก่แล้ว เราถั่วงอกก็ทำเหมือนเดิม คือการบุกรุกโดยพลการ ซึ่งแม้ว่าจะต้องมีปากมีเสียงกันกับเจ้าของห้อง203กันอีกอยู่บ่อย แต่มันไม่ได้สะกิดความหน้าหนาของถั่วงอกได้เลย เพราะถึงขนาดโก๋แก่ล๊อกห้องไว้อย่างดีในเย็นวันศุกร์ แล้วรีบเผ่นกลับบ้าน โดยไม่เปิดโอกาสให้คนถั่วงอกได้เอ่ยปากหยิบยืมสถานที่ได้  ถั่วงอกก็ยังใช้วิธีการต่อตัว ปลดล๊อกมุ้งลวดที่ด้านบนห้องจากข้างนอก ก่อนให้คนที่ตัวเล็กที่สุดของกลุ่มอย่างโนบิจะขึ้นไปยืนบนไหล่เพื่อนถั่วงอกแล้วใช้เข็มขัดม้วนเป็นวงกลมที่ปลายเพื่อหย่อนไปคล้องและกระตุกลูกบิดที่อยู่ด้านในห้องให้เปิดออก จากนั้นก็เปิดห้องเข้าไปแล้วตั้งวงเล่นไพ่แบบปกติและก็ไม่ลืมที่จะเจตนาทิ้งหลักฐานให้มันได้เห็นว่า เราสามารถเข้ามาได้ และ มึงต้องพยายามต่อไป จนถึงขั้นโก๋แก่ซื้อกุญแจล๊อกห้องจากด้านนอกมาล๊อกโชว์พวกเรากะให้เห็นถึงความตั้งใจในอันที่จะบอกว่า กูไม่ยอมพวกมึงโว๊ย ก็ยังไม่วายที่แก็งค์ถั่วงอกโดยโก๋เมศร์จะใช้เลื่อยตัดเอากุญแจโซโลสัญลักษณ์แห่งการลงทุนในมาตรการป้องกันความปลอดภัยในทรัพย์สินครั้งนั้นซะขาดเป็นสองท่อน จากนั้นก็เข้าไปล้อมวงกันเหมือนเคย พร้อมทิ้งชิ้นส่วนใช้ไม่ได้แล้วของกุญแจล๊อกห้องที่ถูกเลื่อยตัดขาดเอาไว้กลางห้องให้มันดูต่างหน้ายามเราจากไปอีก

 

ถ้าเป็นปรอท โก๋แก่คงปรี๊ดถึงขีดสุดจนใกล้แตกไปแล้ว กับวีรกรรมยึดห้องพักโดยพลการของแก็งค์ถั่วงอก ซึ่งนี่ยังไม่รวมการใช้สถานที่206 ในวาระอื่นที่นอกเหนือจากการพนันอีกนะครับ

 

เป็นต้นว่า

 

สถานกามรมณ์: ห้อง 206 หนีไม่พ้นที่จะเปลี่ยนเป็นห้องพักปิดม่านชั่วคราวในยามที่คนหนุ่มถั่วงอกค้นพบนางบำเรอจากที่ไหนก็ตามแล้วหาที่ลงไม่ได้

 

สถานบันเทิง: ห้อง 206 คือการตั้งวงกินเหล้ากันครั้งแรกของแก็งค์ถั่วงอกในวันสุดท้ายของมัธยม หก ซึ่งมันก็ได้ทำหน้าที่ต้อนรับกองอ๊วกของไอ้ฉิเพื่อนสนิทจากห้องสามหนึ่ง ที่วันนั้น มันเล่นเมาซะเละจนต้องแจกโจ๊กข้ามคืนทิ้งไว้ให้ไอ้แก่ดูต่างหน้าตอนมันกลับมาจากกาญจนบุรี

 

สุขาสาธารณะ: ห้อง 206 ยังเป็นสวรรค์ของใครในหลายๆคนที่จำเป็นต้องปล่อยของหนักแต่ไม่ต้องการความพลุกพล่านของการใช้ส้วมส่วนรวมในตัวโรงเรียน แม้บางครั้งต้องแลกมากับการถูกปีนดูโดยกลุ่มเพื่อนตัวแสบ แต่ความโกรธแค้นจากการถูกแอบดู มักถูกระบายส่งมอบต่อให้โก๋แก่ซะงั้น โดยการทิ้งก้อนของเสียให้โผล่แพลมๆโดยการเจตนาราดลงไม่หมด ซึ่งก็เป็นโก๋แก่ที่ต้องเป็นธุระตามล้างตามเช็ดกากของเสียของเพื่อนๆอยู่บ่อยๆ

 

ครับ เป็นใครก็คงอดกลั้นไม่ไหว หากได้เพื่อนดังเช่นแก็งค์ถั่วงอกมาป่วนความเป็นส่วนตัวในทุกวันอย่างนี้ หากแต่โก๋แก่ไม่มีสิทธิ์เลือกที่จะปฎิเสธกลุ่มคนซนสองสอง เพราะถึงแม้ว่ามันจะทะลักจุดเดือดสักเพียงไหน

 

ก็คงไม่มีเพื่อนกลุ่มไหนที่จะให้โก๋แก่ได้อย่างนี้

 

ซึ่งคำพูดนี้เป็นความจริงอย่างที่สุด เพราะเมื่อแก็งค์ทวีธามีอันต้องจากกันไปตามทางสายอุดมศึกษา โก๋แก่กับสถาบันใหม่และเพื่อนใหม่ ก็คงยังไม่มีกลุ่มไหนที่จะเร้าใจได้ดุจดั่งก๊วนถั่วงอก อันนี้เจ้าตัวเคยเปรยออกมาเองยามร่ำสุราเข้าไปเต็มแปร้

 

และที่ไม่น่าเชื่ออีกอย่างหลังจากแยกทางกันไปจากรั้วทวีธา จากเด็กหนุ่มตะวันตกมุขแป๊กไม่ขำ หากแต่การซึมซับชุบตัวอยู่กับแก็งค์ถั่วงอกมานาน 3 ปีโดยไม่รู้ตัว กลับทำให้โก๋แก่ไปโด่งไปดังเป็นบุคคลหัวโจกตัวฮาประจำกลุ่มเพื่อนราชภัฐสวนสุนันทาซะเฉย  

 

มุขไหนปล่อยไปเป็นโดนตลอด ซึ่งก็ไม่เฉพาะกับเพื่อนสวนนันของมันหรอกที่ฮาขี้แตกขี้แตน ปัจจุบันนี้ หากจะมองหาความกวนตีนในมุขขำแบบใหม่ๆ โก๋แก่แห่งแก็งค์ถั่วงอกในเวลานี้มีให้ได้ฮาได้ฟังไม่มีแป๊กแล้วเหมือนเช่นวันวาน

 

ก็ไม่รู้ว่าอะไรทำให้โก๋แก่ เปี่ยนไป๋ ได้

 

นอกจากนี้ สำเนียงเหน่อตะวันตก ก็ยังลดจางลงไป พอๆกันกับเพิ่มเติมความเดิร์นศิวิไลท์เข้ามาแทนที่ โดยหลักฐานของการสลัดกำพืดชนบทออกไป ก็คือการนิยมฟังเพลงอินเตอร์ที่กำลังอินเทรนด์อยู่ หรือแม้กระทั่ง การมีช่องเอ็มทีวีเป็นเพื่อนสนิทยามหันรีโมทเข้าหาโทรทัศน์ นั่นก็รวมไปถึงภาพยนตร์ซาวด์แทรกฮอลลีวู้ดเรื่องดังต่างๆอีก

 

ครับ เห็นมั๊ย อะไรๆ ก็เปลี่ยนแปลงกันได้ เหมือนกับ ร่างกายของมันที่นับวันก็เอาแต่อ้วนขึ้นๆ ในขณะที่ผมตั้งชี้โด่เด่ของมัน กลับกลายเป็น ร่วงล้าน ด้วยโรคผิวหนังรากผมไม่แข็งแรงซะงั้น

 

แต่ ถ้าจะมองหาสิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลย ก็คงจะเป็นท่าเดินแกว่งไกวท่านั้น และมิตรภาพระหว่างมันกับแก็งค์ถั่วงอก ที่ยังคงเป็นเสมือนสถานะอันคงเดิมมาโดยตลอด

 

ปัจจุบัน หลังจากจบ ปริญญาตรี คณะนิเทศศาสตร์ จากราชภัฐสวนสุนันทา โก๋แก่ก็อาศัยทำงานบังหน้าเกี่ยวกับด้านคอมพิวเตอร์เสมอมา ที่ว่าบังหน้าก็เพราะ พวกเรารู้กันดีอยู่ว่า นอกจากมันจะปรึกษาในเรื่อง ไอที คอมพิวเตอร์ได้ดีแล้ว อีกด้านหนึ่งอันโจ่งครึ้มของมันก็คือ นักโปรแกรมเมอร์ภาพยนตร์โป๊ที่หาตัวจับยากคนหนึ่งแห่งวงการบันทึกการแสดงสด เอ๊กซ์ เจแปน

 

จากการใช้คอมพิวเตอร์ในออฟฟิคที่มันทำงาน รวมถึงคอมพิวเตอร์ความเร็วสูงในห้องของมันที่ปัจจุบันไม่ใช่เลขที่ 206 แห่งหอพักศิวาลัยอีกแล้ว เป็นอุปกรณ์แห่งการดาวน์โหลดหนังโป๊มานับไม่ถ้วนแบบทั้งวันทั้งคืน ทำให้ทุกวันนี้ ไม่ว่าจะ คลิปอื้อฉาว ภาพตัดต่อ ช๊อตหลุดอัพเดต หรืออะไรก็แล้วแต่ในแง่กามรมณ์แห่งโลกไซเบอร์

 

หากคุณเพียงต้องการ

 

โทรหาอดีตเจ้าของห้องแห่งความลับ 206 ดูซิครับ คุณจะได้รับความสุขนั้นกลับมาแน่นอน

 

ยืนยัน…

 

โก๋แก่ มันทุกเม็ด ครับ

 

วิทูรย์ พันธุ์นราวิกิจ นักเรียนคนที่  37 ห้อง 22 ทวีธา’97

 

พริ้วไหวดั่งสายน้ำ

28 ตุลาคม 2550

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: